"Sessiz Diyalog" Gürkan Doğan..

Yazarın Notu

Bazı hikâyeler kelimelerle değil, sessizliklerle yazılır.
İki insan birbirine hiçbir şey söylemeden, bir ömürlük duyguyu paylaşabilir.
Bir bakış, bir nefes, bir an… bazen bir kitabın bütün cümlelerinden daha fazlasını anlatır.

Bu hikâye, konuşulmayan bir aşkın izinde başladı.
Bir sabah, denizin sessizliğinde, iki yabancının aynı manzaraya baktığı bir anda.
Ne biri bir söz söyledi ne diğeri bir adım attı.
Ama bazen en derin bağlar sessizlikte kurulur.

Ben bu hikâyeyi yazarken kelimelerle değil, boşluklarla uğraştım.
Cümlelerin arasında kalan sessizlikleri duymaya çalıştım.
Çünkü aşk bazen anlatılmaz, sadece hissedilir.
Ve her hissin bir sesi yoktur.

Sessiz Diyalog, söylenmemiş cümlelerin, yarım kalmış duyguların,
ve birbirine denk düşen iki yalnızlığın hikâyesidir.
Ne büyük vaatler içerir ne de keskin sonlar.
Sadece içten bir özlem, tanıdık bir hüzün, ve kabullenilmiş bir eksiklik.

Bu kitabı okurken senden tek bir şey isteyeceğim.
Sadece sessiz ol.
Sayfaları çevirirken kendi kalp atışını duy.
Çünkü bu hikâyede ne kadar az ses varsa, o kadar çok anlam var.

Ve belki bir gün, sen de kendi sessiz diyalogunu bulursun.

Gürkan Doğan

Sayfa 1

Sabahın ilk ışıkları denize değdiğinde şehir henüz uyanmamıştı.
Dalgalar kıyıya usulca vuruyor, martılar sessizliğin üstünden geçiyordu.
Arda, denizin karşısında duran o eski banka oturmuş, elindeki kahveyi karıştırmadan tutuyordu.
Kahve çoktan soğumuştu, ama o farkında değildi.

Bir süredir sabahlarını burada geçiriyordu.
Aynı saat, aynı banka, aynı sessizlik.
Sanki bir şeyin geri dönmesini bekler gibiydi.
Ama neyin?
Bunun cevabını o da bilmiyordu.
Belki bir yüzün, belki bir cümlenin, belki de hiç söylenmemiş bir vedanın izini arıyordu.

Rüzgâr saçlarını dağıtırken, hafif bir tuz kokusu geldi burnuna.
Ve o an fark etti…
Kokular, anıları hiç unutmazdı.
Deniz kokusu, birini hatırlatmıştı ona.
Birini, unutmaya çalıştığı halde her sabah yeniden hatırladığı birini.

Not: “Bazı sabahlar, hatıralar uykudan önce uyanır.”

Sayfa 2

Deniz’in gülüşü aklına geldi.
Kıyıya çarpan her dalgada, onun sesinin yankısını duyar gibiydi.
Bir zamanlar bu sahilde birlikte yürümüşlerdi.
Ayakkabılarını çıkarmış, kumların soğuğuna rağmen gülmüşlerdi.
O anlarda zaman durmuş gibiydi.

Ama şimdi zaman çok gürültülüydü.
Her saniye, bir boşluğu hatırlatıyordu.
Arda bazen kendi iç sesine bile yabancı hissediyordu.
Kendiyle konuşurken bile temkinliydi, çünkü bazı cümleler ağrıtıyordu.

Bir an cebinden eski bir not kâğıdı çıkardı.
Kırışmış, kenarları su lekesiyle solmuştu.
Üzerinde tek bir cümle vardı:
“Bir gün susarsak, sessizliğimiz konuşur.”

Bu cümleyi ilk o yazmıştı.
Deniz’in kahkahaları arasında, bir peçeteye karalamıştı o günü.
Şimdi o peçete, bir hatıranın değil, bir sessizliğin simgesiydi.

Not: “Bir sözün bittiği yerde, bir duygu kök salabilir.”

Sayfa 3

Şehir kalabalıklaşmaya başlamıştı.
İnsanlar işe yetişiyor, motorlar geçiyor, sesler yükseliyordu.
Ama Arda için hiçbir ses denizin uğultusunu bastıramıyordu.
O uğultuda, kendi kalbinin yavaş atan sesi vardı.

Deniz’i son gördüğü anı düşündü.
Yağmur yağıyordu o gün.
Bir çatı kenarında durmuş, birbirlerine bir şey söylemeden ayrılmışlardı.
Ne o kal diyebilmişti, ne de o gitme.
Aralarında sessizlik vardı ama o sessizlik, kelimelerden daha çok şey anlatıyordu.

Belki de aşk, bazen konuşamamakla başlıyordu.
Belki de en derin hisler, söylenemeyen cümlelerde saklıydı.
Arda, bu düşünceyle gözlerini kapadı.
Denizin sesi, onun içindeki boşlukla birleşti.
Bir süre sonra fark etti ki, aslında Deniz hep oradaydı.
Bir sesin içinde, bir anının kenarında, bir nefesin sıcaklığında.

Not: “Kimi insanlar gitmez, sadece daha sessiz olur.”

Sayfa 4

O günden sonra Arda, her sabah o banka oturdu.
Hiç kimseyle konuşmadı.
Telefonuna bakmadı.
Sadece denize baktı, çünkü deniz konuşmayı bilmezdi ama dinlemeyi çok iyi bilirdi.

Bazen martıların gölgesi, bazen suya düşen ışık oyunları onu oyalardı.
Ama günün sonunda hep aynı hisle kalkardı o banktan:
Bir şey eksikti.
Adını koyamadığı, ama hep orada olan bir eksiklik.

Deniz belki artık çok uzaktaydı,
belki başka bir şehirde, başka bir denizin kıyısındaydı.
Ama bazı insanlar uzaklaşmazdı, sadece biçim değiştirirdi.
Arda bunu geç de olsa anlamıştı.

Bir gün, tam denizden ayrılacakken, rüzgâr önüne bir peçete getirdi.
Yerde sürüklenen o ince kâğıtta bir cümle yazılıydı:
“Bazı sessizlikler, iki kalbin aynı anda attığı andır.”

Arda gülümsedi.
Ve ilk defa, uzun zamandır ilk defa, içinden bir şeyin hafiflediğini hissetti.
Belki Deniz’in sessizliği onu bulmuştu.
Belki de o sessizliğin içindeki aşk, hâlâ yaşıyordu.

Not: “Kimi karşılaşmalar bir ömrün yankısıdır.”