Cevap: "Sessiz Diyalog" Gürkan Doğan..
Sayfa 2
Deniz’in gülüşü aklına geldi.
Kıyıya çarpan her dalgada, onun sesinin yankısını duyar gibiydi.
Bir zamanlar bu sahilde birlikte yürümüşlerdi.
Ayakkabılarını çıkarmış, kumların soğuğuna rağmen gülmüşlerdi.
O anlarda zaman durmuş gibiydi.
Ama şimdi zaman çok gürültülüydü.
Her saniye, bir boşluğu hatırlatıyordu.
Arda bazen kendi iç sesine bile yabancı hissediyordu.
Kendiyle konuşurken bile temkinliydi, çünkü bazı cümleler ağrıtıyordu.
Bir an cebinden eski bir not kâğıdı çıkardı.
Kırışmış, kenarları su lekesiyle solmuştu.
Üzerinde tek bir cümle vardı:
“Bir gün susarsak, sessizliğimiz konuşur.”
Bu cümleyi ilk o yazmıştı.
Deniz’in kahkahaları arasında, bir peçeteye karalamıştı o günü.
Şimdi o peçete, bir hatıranın değil, bir sessizliğin simgesiydi.
Not: “Bir sözün bittiği yerde, bir duygu kök salabilir.”
Some wounds are slient, but they echo throungh every heartbeat
Bazı Yaralar sessizdir, ama her kalp atışında yankılanır.
|