Yazgıname

Uzun zaman geçti aradan, etkisi uzun süren vefasızlıkları sığdırdık içine, biraz mutluluk serpiştirdi araya sevdiklerimiz, çekemeyenlerimiz de olmuştur haliyle zaten herkes de bir tuhaf..

Bir sözüyle bizi yıkma kabiliyetini barındıranlar da var içlerinde, mutlu olalım diye uğraşanlar da ama ne kadar çok insan tanırsan o kadar çok zarar görüyorsun.

İnsan işte hepi topu bir insanız fazlası beklenmeyecek kadarız. Küçük dünyaları yaratanlar hariç elbette.

Herkese iyilikle yaklaşamazsın da hem, bazıları ciddi manada sıkıntı çıkarır iyi niyetten. Güleryüzünün altında ararlar kendi içlerindeki çirkinliği.

O yüzden insan en çok kendini bilmeli bu hayatta. Kendi ederini, kendi değerini. Başkalarının söylemleriyle ya da tipik hareketleriyle siz hiç bir şey kaybetmezsiniz. Sadece onlar nasıl bir insan olduklarını yani karakterlerini sergilerler size.

Başarılı insanlara bakın ? Birilerine kulak assalar şu an bulundukları yerde olamazlardı büyük ihtimalle.

Demem o ki siz kendinizi tanıyorsanız, kendinizden eminseniz ilerleyin bildiğiniz yolda. Ayak izleriniz başkalarına yol gösterici bir ışık bile olabilir. Söylenilenleri duymayın bile, hatta cevap dahi vermeyin. Ağzının payını verebilirsiniz elbet ama anlar mı orası bir muamma.

Bırakın herkes olduğu kadarıyla,olabildiği kadarıyla devam etsin yoluna.

Unutmayın ki sizin zırhınız kişiliğinizdir. Ne kadar sağlam durursanız karşılarında , o kadar küçüleceklerdir..

Bazen deliyim ama çoğu zaman dolu.
Hani dokunsalar ağlayacak cinsten.
Azcıcık kızdırsan küsüp gidecek gibi.
Yüzü hemen asılan ama bir gülüşle de çehresi aydınlanan bir çocuk misali.

Hep bir kavganın ortasında buluyorum kendimi.
Hep aynı senaryonun baş rolü,
Aynı bilindik sona çıkan..
Nerde başlayıp nerede bittiği belli olmayan kısa filmler gibi ömrüm.

Tam adamakıllı gülecekken boğazıma tıkanan bir düğüm..
Şuracıkta sanki yutkunsam geçecek ama yutkunamıyorum..
Böyle olduğunda hep yağmur gözlerime doluyor..

Hiç büyümeyeceğimizi düşünüp üzülürdük eskiden.
Yaşım hep çocuk kaldı benim neşeli hallerimi bununla bağdaştırıyorum
Ve ruhum, zamanla eskiyen, büyüdükçe eksilen yanım..
Ateş atsan buz tutacak gibi bu aralar, insanın içi böyle mi soğurmuş?

Ve insan kendi sorularını cevapsız bırakarak yalnızlaşıyormuş..
Oysa küçükken her sorduğumuzun bir karşılığı vardı, öğrenirdik..
Sorduklarımızla öğrenemeyeceğimiz kadar yaşanmışlık içeriyormuş hayat.Bunu da yaşayarak öğrendik.

Aldırma bilinmeyenin ürkütücü olduğunu söyleyenlere;

Aslında bildikleri ile düşer insan cehennemin derinlerine..

Ne kadar az bilsek o kadar iyiyiz. Ne kadar farkında olmasak o kadar huzurlu.

Bazı şeyleri içim almıyor artık. Bazı insanları hatta bazı duyguları. Yoruldum, en çok da sahteliklerden. Sessizliğimi bozacak hiçbir şey kalmadı.

Güzel bakmak, güzel düşünmek, iyi bir insan olmak çok mu zor? Evet zor. Kötülük için emeğe, çabaya gerek yok çünkü. Bir fitne, bir fesatlık, bir iftira tek bir söze, tek bir bakışa bakar. Ama iyi bir şeyler yapayım istersen hep mücadele etmek zorundasın. Tüm dünya karşısına alır seni. Her cephede ayrı hirpalar. Zordur iyiyi koruyabilmek, güzele odaklanabilmek. Ha sorsan bana sen çok mu iyisin? Değilim. Ama kimseye de zararım yok bir zarar verilecekse itinayla kendime veririm. Uzak dururum gerekirse duymazdan gelirim, susarım. İçimdeki iyiyi koruyabilmek için önümde kaç tane duvar ördüm bilemezsin. Duvarların ardından yani şöyle uzaktan bakınca gerek de yokmuş onlara. Biz bize yetiyormuşuz. Zararı dokunacağına yararı da olmayıversin.

İyi ki bir ablanın bir abinin kardeşiyim. En büyük kederin içinde bile yalnız değilim. Ortak acım, ortak sevincim, annemden bana kalan en değerli hediyelerim iyi ki varsınız. İyi ki.

Tüm kötülüklerin içinde tutunduğumuz umut taneleri de olmasa ne yapardık sahi? İnsan her zaman kendi seçimlerini yaşamıyor hayır. Bunca mutsuzluk kişinin kendi tercihi olamaz. Öngöremediğimiz bir şeyler olmalı. Sonunu düşünsen dahi bu kadarını nasıl tahmin edebilirsin ki? Tamam bu da böyle oldu deyip kabullenmek istemiyorum, içime sinmiyor böylesi. Umut etmeliyim ben. Eğmemeliyim başımı. Yürümem gerek, böylece duramam. Bu dünyada sıkışıp kalamam. Bunun için ne kadar çaba ve güç harcamam gerektiğini biliyorum ama yenilmek benim mizacımda yok. Her şeye, herkese inat ayakta kalmalıyım. Kalacağım.

Sanırım her insan hayatının bir döneminde kör oluyor bazı gerçeklere. Sonra yerine oturmayınca taşlar, yeniden dağılıyor. Herkes hakkettiği yere konulduktan sonra da hiçbir şeye verecek tepkisi dahi kalmamış bir dilsiz, her şeyi duyan sağır biri oluyorsunuz. Kendi kendinize dağ oluyorsunuz yani. Bu raddeye gelene dek çok sınavdan geçtiğimizi garanti ederim.