Yazgıname

Anlaşılamayan insanlar olarak ne kadar da fazlayız. Bir şeyleri anlatmak için mecalimiz de kalmamış üstelik bizim. Yorulmuşuz ziyadesiyle.Mücadele edip, kendimizi ifade etmeye uğraşmaktan, tek taraflı sonuçsuz çabamızdan yorgun düşmüş zihniniz ve ruhumuz da.

Zihin yorgunluğu dinlenince geçiyor da ruhumuza sinen bu anlaşılamama durumu bizi sessizliğe zorluyor. Aslında şu da var ki anlamak isteyen sessizliğinden bile anlıyor da isteksiz olana destan yazsan da boş.
Hem ne demiş atalarımız -Anlayana sivri sinek saz , anlamayana davul zurna az. -Ne kadar doğru bir söz değil mi?

Neden bu kadar sessizsin diye soranlar var mı etrafınızda?Büyük ihtimalle yoktur. Çünkü insanlar şikayet etmeyi severler, siz konuşurken anlamak yerine çok konuştuğunuzu düşünürler.
Sustuğunuzdaysa haklı olduklarını zannedip kaldıkları yerden devam ederler. Sizdeki değişimi -Vazgeçmişliğinizi- anlayacak kadar bile üzerinde durmazlar konunun.Ta ki bir gün gerçekten size ihtiyaçları olana kadar.

Üstüne düşeni fazlasıyla yapmış insanlar, anlaşılamadığında sonu olmayan bir sessizlikle karşılayacaktır sizi. Kızmaya da hakkınız yok onlara üstelik. Çünkü bu sizin başarınız. Tebrik edin kendinizi, kaybedişinizi kutlayın. Durmayın hadi bu sizin zaferiniz.

Konuşurken anlatamadıkları onlarca şeyi size kıpırtısız bakıp sustuğunda anlayacaksınız bir insanın. Çünkü insan, anlatacağı çok şey olduğunda susmak zorunda kaldıysa bir daha konuşmaya gerek duymaz.

Eksildiklerimizle kendimizi çoğaltmaya çalışarak geçiriyoruz tüm vaktimizi.
O kadar eksildik ki. O kadar eksildik. Eksildik.
Neresinden tutup düzelteyim derken bir daha güvendik, bir daha yanıldık, bir kez daha kırıldık.
Kırıldıkça çoğaldık ama bir bütün olarak kırılmaz insan.
Her yere dağılır parçaları.
Her bir parça çoğalmak demek midir ki?
Toplamaya çalıştıkça kanatan her bir parça, onarılmaya çalışılan her bir yara...
Azaldıkça nasıl çoğalır insan?

Kalabalıklar arasında yalnız olabilmek;

O kadar sesin ortasında sağır,

Bildiğin tüm dillere rağmen lâl,

Boğulabilmek bazen bir damla suda balık olmana rağmen..

Kaybolduğunu düşündüğü her labirentin aslında kişinin kendisine çıkmasına benziyor bu;

Nabzı arttıkça azalır ya bazen hevesi hani,

Dudak kenarı tebessümlere inat kahır eker çiçek açan yerlerine hani..

Şimdi melankolik bir şarkının gölgesine denk geldi mısraların..

Eksilsem mi,

Üzerine katarak çağlasam mı bilemedim..

Bıraktım yazamayıp aklımdan geçenleri iki satır arasına;

Denk gelirsen,

Uğra..

Bir cümlesiyle bile şiir olan sözler vardır ya anlamı öyle derin. Çok teşekkür ederim günlüğüme böyle güzel satırlar bıraktığınız için.

..

Şiir için kaleminden dökülenlere diyorlar,

Ben sadece denk gelebilecek kadar şanslıydım..

Evet değiştim. Kırılan hiçbir şey eskisi gibi kalmaz çünkü. Yaş aldıkça, takıldığın her taşta tökezleyip de aslında hep bir başına olduğunu anladıkça kendine tutunmayı öğreniyorsun çünkü. Hayatından insan azaltırken cömert davranmayı, içini açtığın kişiye dikkat etmen gerektiğini, insanların her zaman göstermediği yanlarinin olabileceğini, deneye yanıla öğreniyorsun.

Bir şeyleri öğrenip de aynı kalmak mümkün olmuyor. Hayatında kalacak insanları seçmeyi ve hayatından insan ayıklamayı, seni yoran her şeyi bir anda bıçak gibi kesip atmayı, nelere tahammül edip nelere asla tahammül etmemen gerektiğini ve her şeye rağmen yanında duran insanların, ben senin içini biliyorum diyen insanların değerini bilmeyi (çünkü onlardan çok az kaldı), hayat o kadar çok şey öğretiyor ki...

Kaybetmekten korkma. Teslimiyet mi dersin umursamazlık mı ne dersen de ama başına ne gelirse gelsin gülümsemeyi ve kendine iyi davranmayı unutma. Çünkü yanında bir o kalacak günün sonunda.

Zaman geçiyor, bakmam diyorsun ama hep bakıyorsun ardına. Sonradan gelen her gün bir öncekinin mirası çünkü. Her ne kadar ayakta dursan da yenilmesen de tüm yaşananlar geliyor aklına kendini mutlu hissettiğin bir an kırılıyor içinde bir şeyler yeniden. Sanki ne zaman mutlu olmak için ayağa kalksan çekiştiriyor eteğinden seni. İşte o zaman bakıyorsun o tarafa yaralı halini elinden tutup kaldırmak değil de ona sımsıkı sarılıp ağlamak geliyor içinden, yapamıyorsun..

Camdan mıdır porselenden midir bilmem ama taştan olsun istiyor insan bazen kalbi. Kırılmasın artık, incinmesin, buz dağı gibi dursun öylece.

Sağına bakıyorsun soluna bakıyorsun ebeleyeceksin bulsan ama bulamıyorsun nerede sahi? Nerede o teslim olunmuş güven duygusu? Kime güveneceksin? Güvendiğin herkes seni bir parça yanıltmışken, bir parça yaralamış, bir parçanı söküp almışken..

Kendi eksikliğinden çoğalamıyor insan bazen. O gücü kendinde bulmak da istemiyor. Her şey öylece kalsın istiyor, olduğu gibi, olduğu kadar..

Derin bir iç çekişe sığıyor hepsi ne de olsa. Derin bir nefes, uzaklara dalan bir çift göz..

Ne zaman bir hüzün çökse içine kendine sığınıyor insan. Sığınacak kimsesi olmadığından değil güvenecek kimse olmadığından..

Baktım da en son bıraktığım yerdesin hala..

Mekan tuttuk bu ruh halini galiba. ;d

Ismarlama olmuyor kimi zaman sözünü ettiğin ruh halleri..

Eksilmek, çoğalmak bahane..

İşin özü basit;

Ne olursa olsun,

Yetmelisin kendine..