Yüzünde Uçurumlar Var. | MorAnne 4

.

İyi Değilim Aşkım
İyi değilim aşkım.
Umutsuzca uyanıyorum sabahları.
Güneş yüzüme vurdukça daha bir karanlık oluyor günlerim.
Kahvaltı saatlerimi hep kaçırıyorum.
Bilirsin sigara iştahımı kesiyor.
Öyle pek özenmiyorum üstüme başıma…
Ne geçerse elime giyiyorum.
Sen yoksun ya ”güzel görünüyorsun” demesinler istiyorum.
Yine en arka koltuğunda oturuyorum minibüsün yine camda oluyor gözlerim.



Sen tutmuyorsun ya elimi cebimden hiç çıkartmıyorum.

İyi değilim aşkım.
Herkes sana benziyor sanki…
”Saçı az daha kısa olsa biraz daha içten gülse…”
daha çok benzeyecek olanları ayırıyorum.
Yoksun ya yokluğun da yepyeni senler arıyorum.
En zor geceler oluyor.
İzlediğimizi izlemiyorum, senin uyuduğun saatlerde uyumuyorum.
Olur ya bir rüyada karşılaşma ihtimali…

İyi değilim aşkım.
Unutuyor gibi yapıyorum.
Biriken yaralarımı acıtmasınlar diye hiç kanatmıyorum.
Seni de kan tutardı hani…
Bak görüyorsun bunu bile hatırlamıyorum.



İyi değilim aşkım.
Artık, artık şiirlerimde yok süslü kelimelerle sana seslenmek.
Adının geçmediği cümlede “O gitti” diyerek, sevgiyi anlatmak çok zor oluyor çünkü.
Kağıda kaleme dokununca kömür değil, gözyaşım dökülüyor ya, ziyan oluyor sayfalarım.
Bir de, bir de Pazar günleri var.
Hiç buluşmadığımız bir yerde, hiç bilmediğin bir saatte seni bekliyorum.
Gelmen pek de anlam ifade etmiyor.
Ben seni beklemeyi hala çok seviyorum…

İyi değilim aşkım, iyi değilim…
Daha bencil oldu duygularım.
Daha çok ben demeyi, daha çok sabretmeyi öğrendim.
Sayısız yalanlarla ”çok özledim” seni demeyecek kadar…
Yokluğunla aramda inanılmaz bir dostluk başladı.
Kimseyi almıyoruz aramıza…
Bak benden başka sen, senden başkada düşüncem yok satırlarımda…

İyi değilim aşkım.
Hiç iyi değilim…
Bu saatten sonra sana ”dön” mü yoksa ”hoşça kal” mı demeliyim?

Kendimi gördüm bi'an
yanımdan geçip gittim usulca
değişmişim
saç, sakal birbirine karışmış
ne yalan söyleyim, yalanda olsa özlemişim kendimi
...bi'hayli zaman olmuş benden gideli
bu kez nereye gittim bilmiyorum
yine nerede seviyorum seni kim bilir..
Sonramı, bende bilmiyorum
senden sonram olmadı hiç
hala varmışsın gibi yaşıyorum seni, yok pahasına
öyle alıştım ki yalnızlığa
canımın sıkkınlığı bile sıkmıyor artık canımı
iki elim yakanda ama sen yoksun içinde
İstanbul gibi, iki yakasını bir araya getiremedim
senin bir güne sığdırdığın ayrılığı, ben bir ömre sığdıramadım
sana anlatamadıklarımla kaldım
anlattıklarım, bende kaldı
ben, sende kaldım
sen, nerde kaldın kimbilir..
Çok şey mi istedim
bir'azda olsa sevseydin, bire de razıydım
azla yetinmeyi bilirdim
hiç'in yetmedi
geçinemedim kendimle anlayacağın
bir nevi saklambaç oynuyorum
nereye saklanmışsam artık
ebede sensin bu oyunda, sobe de
ve bir oyunda iki can'baz oynamaz biliyorum
can çıkmayınca huyda çıkmaz
hala ana avrat seviyorum seni..
Nereye gitsem, bende bi parça sen
benimle gelmek zorunda mısın
yeter aklıma geldiğin
yüreğimden gitmişken üstelik
ne gereği vardı ki hayatıma girdin
ben sen den öncede yalnızdım zaten
ne değişti
başın göğe mi erdi, beni yerle bir ederken
şah/mat edip bitirseydin madem, şahbaz edip bıraktın
bak, yokluğuna da alıştım
Allah'ın işi işte, acıyı bile güzel çektiriyor araya sen'i katarak
seni özlemeyi bile özlüyorum
buna da şükür..
Ben seni İzmir bildim, güzel kalasın diye hatırımda
olduğun kadarıyla yetindim hep
o yüzden bu eksikliğim
kaş yapayım derken, aşk olmuştu
ömrümü çıkarmıştın benden, önüne geçemedim
harflerin acizliğiydi işte
yirmi altısını reddettim, üçü yetti
ben 'aşk' dedim, sen 'git'..
Neyse
ikimizde bildiğimiz en iyi şeyi yaptık neticede
ben sev'dim, sende git'tin...

Tam göğsünün ortasında bir yerin acıyacak.
Evinin, seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin…
Sokağa fırlayacaksın…
Sokaklar da dar gelecek…
Tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi…
Ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü…
Kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin…
Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…
“Önemli olan sağlık.”
“Yasamak güzel.”
“Boş ver, her şey unutulur.”
Sen hiçbirini duymayacaksın…
Gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin…
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok
seveceksin…
Hep ondan bahsetmek isteyeceksin…
“Ölüme çare bulundu” ya da “Yarın kıyamet kopacakmış” deseler başını kaldırıp Ne dedin? ” diye sormayacaksın…
Yalnız kalmak isteyeceksin…
Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak…
İkisi de yetmeyecek…
Geçmişi düşüneceksin…
Neredeyse dakika dakika…
Ama kötüleri atlayarak…
Onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin…
Gittiğin yerlere gitmek…
Bu sana hiç iyi gelmeyecek…
Ama bile bile yapacaksın…
Biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksın…
Aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yasamak için direneceksin…
Hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin….
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin…
Herkesi ona benzetip…
Kimseyi onun yerine koyamayacaksın…
Hiçbir şey oyalamayacak seni…
İlaçlara sığınacaksın…
Birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan.
Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren…
Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek… Boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin…
Uyumak zor, uyanmak kolay olacak…
Sabahı iple çekeceksin…
Bazen de “Hiç güneş doğmasa” diyeceksin…
Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin…
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin
Nafile…
Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
Rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin…
Her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin…
Telefonun çalmasını bekleyeceksin…
Aramayacağını bile bile…
Her çaldığında yüreğin ağzına gelecek…
Ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla…
Yüreğin burkulacak…
Canın yanacak…
Bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın…
Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için nefret edeceksin…
Yasadığın şehri terk etmek isteyeceksin…
Onunla hiçbir anının olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek…
Ama bir umut…
Onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu…
Bu umut seni gitmekten alıkoyacak…
Gel gitler içinde yasayacaksın…
Buna yaşamak denirse…

Razı mısın bütün bunlara?
Hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye?
O halde aşık olabilirsin

Can Dündar

Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
Hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım
Bu böyle pek de kolay değil gerçi...

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu
Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri.

Armayacagım bu kez.
Bitmeyeceğini biliyorum cunki.
Sadece sevenin sadece özleyenin
ben olduguma inanmak istemiyorum.
Ararsam "özledim seni ne
olur geri dön dersem"
Eskisinden farklı olmayacak biliyorum.
Seni körü körüne seven biri
olduğumu düşüneceksin yine.
İzin vermeyecegim bu kez buna.
Belkide istediğin bu diye düşüneceğim.
Öyle avutacagım tutacağım kendimi.
Ve her sözümde seni andığımı.
İnsan üstü bi aşkla
seni nasıl özlediğimi
duyucaksın,bileceksin ve göreceksin.
Adım gibi bileceğim bütün bunları.
Aramayacagım bu kez.
Bitmeyeceğine inanıyorum cunki.
Ellerim telefona yapışık yaşayacağım.
Senin yazdığın ve onlara karşılık
yazdıklarımı ezberleyeceğim belki.
Ve bütün kötü olanları sileceğim.
Hep en güzel, en özlem dolu
olanları saklayacagım senden gelen.
Bakıp bakıp içmeye tövbe
ettiğim geceye gideceğim.
Aglayacagım gözlerimi kapatıp
senli günlere dalacağım.
Yaşadıklarımızı birbir hatırlayacagım.
Ama bu kez ama bu kez söz
verdim sana aramayacağım.
Yoklugunda bulut beyazı
renkli kedimle avunacagım.
Ona her baktıgında nasıl gözlerinin
dolduğunu hatırlayacagım.
Dili olsa o da soracak senide.
Ona ne cavap bulacagım.
Aramayacagım bu kez
belkide haklı diyeceğim.
Belkide onun için böylesi
daha iyi diye düşüneceğim.
Öyle olması için dua edeceğim.
Ama unutamayacagım seni.
Her gece yastıgıma başımı
koydugumda sesini özleyeceğim.
Seni özleyeceğim.
Umut edicem hiçbirşey olmamış gibi
anahtarı çevirip içeri girmeni.
Emin ol senden sonra kimseyi
bu kadar çok sevemeyeceğim.
Kapatacagım başkaları için
kalbimin en ıssız yerlerini.
Senin bıraktığın gibi saf
,temiz ve dokunulmaz tutacagım.
İzin vermeyecegim senden
başkasının kalbimi kırmasını.
İçimi burkmasına gözlerimi doldurmasına.
Ve miğde krampları yaşatıp
uykusuz bırakmasına beni.
Yaşadıgım her neyse seninle olan
benimle beraber taşıyacağım.
Ama bütün kalbimle aramanı bekleyeceğim.
Sus diyip dudaklarımı işaret
parmagınla kapatıp kollarınla
sarmanı bekleyeceğim beni.
Aynı şehirde yaşayıp seni bir kez bile
görmediğim kaç gün geçti bu güne kadar.
Burası küçük şehir diyenlere güleceğim.
Ama ben senin beni aramanı
yanımda olmanı bekleyeceğim.
Yoksa bu hayattan gözüm açık gideceğim.

Ben sana bunun için gelmemiştim oysa.
Bunun için vurmamıştım kapına durmadan.
Bağışlamamıştım tüm geçmiş sevgileri.

İnsanı 7:30’larda boğmak değil de ne bu ?
Sensizlik çıkmazına uzanması değil de ne kollarımın ?
Ben sana bunun için gelmemiştim.
Hayata seninle başlamamıştım.

Aynı şeyleri duyup söyleyememekti belki bu.
Belki de sen değildin bendeki sen…
Tanrı ve şiir de yetmiyor bir yerde görüyorsun.
Ve tutup susuyorsun ve susuyorsun.
Ve yok oluyorsun ve gidiyorsun.
Ben sana gitmek için gelmemiştim.

Şiir gibi ağrılı bir şeydi içimde.
Seni tutamayacağım artık.
Gözlerim yanıyor, bin türlü yalan geliyor aklıma.
Sonra sen …
Ben sana bunun için gelmemiştim.
Bunun için yitmemiştim, içinde gözlerinin.
Işık ışık kaldırımlara dökülüşümüz bunun için değildi.
Bu değildi sencil evrenine ulaşmak mutlulukların.
Ben sana bunun için gelmemiştim.
Bunun için yakmamıştım sahil fenerlerini.
Bunun için beklememiştim.
Ben sana bunun için gelmemiştim.

Kaç sözcük şimdi kalan dudaklarımda?
Bir eski şiir müsvettesi gibi yırtılıp atılan.
Harap bir şehirden kalan eğlence yerleri gibi.
Her gece, her gece izmaritlerle göz göze.
Her gece, aynı yerde, aynı sandalyenin beni beklemesi.
Seni bunlar için yaşamamıştım ben.
Bunlar için istemedim.
Ben sana bunun için gelmemiştim.

Şimdi bir ömre yetecek unutmak olacak aradığımız.
Kendimizden başkasını öldüremeyiz aslında.
Yalan o!
Işığına eğildiğimiz gözler sönüyor görüyorsun.
Gözlerinsiz de oluyor, bir yerde bakıyorsun.
Bir yerde sensiz bile, senin sevgilerinsiz bile …
Bu mutsuz, bu Tanrısız, bu kapkara, bu sen…
Ben sana bunun için gelmemiştim.
Ben bütünümle geliyordum, geliyordum gelirken..
Mutluluğu bölüşmek vardı oysa..
Akşamları bölüşmek, gözlerini bölüşmek, dudaklarını bölüşmek...
Bir yerde ölümü bile bölüşmek vardı.

Ben sana bunun için gelmemiştim.
Direklerin altında oturmak insanca değil.
İnmeye başladık merdivenlerden ama doluyum.
Ellerim yadsıyamaz, avuçlarım yadsıyamaz.
Bir soluk alıp vermekti, bir yaşamaktı,
Bir arzulamak, alışmaktı aslında.
Biraz da..
Basit şeylerdi, büyütüyorduk gözlerimizde.
Küçücük sonuydu başlangıcımızın.
İşte küçücük, işte bitti merdivenler.
İşte içindeyiz o büyük akıntının istemesekte.
Gidiyoruz, uzaklaşıyorsun, küçülüyorsun, basitleşiyorsun.
Tutamıyorum seni.
İşte ellerim boş!
Onlara benziyorsun, önleyemiyorum.
Ben, bunun için gelmemiştim sana.
Ben, bunun için gelmemiştim.
Bunun için gelmemiştim.

Ergün EVREN

Sen Güzergahı
Aklımın kaldırımına oturup saatlerce şarkılar mırıldanan sen... nefesimin tezgahında bir gülüşün için sattığım mutluluklarımın yolunmuş çiçekleri sen... kapattığım gözlerimin ezberlediğim yüzünde bir daha parıldamayışı sen...

Her şey ve herkes sen... zaferlerimin mizacı, bitenlerin içyüzü ve bir daha bana kalmayışı; seni sayıklayıp sana kalmayışım... damardan aldığım aşk serumumun kalbinde yaşanmayışı; sen...

Unutmadım. Hiçbir zaman, hiçbir şekilde, hiçbir an. Sartre, hiç'in varlığa kazınışını bende sen diye kalbime kazıdı. Hiç'in olsam da ben seni hiçbir zaman unutmadım. Sen diye ölüşüm sen, sen diye yaşadığım sen; karanlıkta kalıp aydınlık diye beklediğim sen...

Bir ben yollarında bir sen vakti ötüyor. Kuşlar, hayat onlara hep gökyüzü sanıyor bu yüzden. Ah... senin yüzünden. İşte böyle sevgilim; unutmadım, bana bir günah gibi bile gelmeyen sen... hayır işlerim, sevaba seni işlerim diyerek bekleyip cehennemin kapısı bile olmayan sen... cennet saflığında günah çerezi olan sen...

Nereden baksam dünyaya ve nerede görmesem kendimi; orada beklediğim sen... ninnisi uyutur beni sensizliğin; ve her gece, uyandığımda aklımın kaldırımından koşarak kalbimin bankına oturup çekirdek çitleyerek bir başka aşkın süresiz yayınını izleyen yine sen...

Ne çok sen biriktirdim sana; bir bilsen... Tüm felsefeciler bir araya gelerek varlığı sende araştırdılar, kalbimin sensizler sözlüğünde lügatın dipsizliğine kahrolası aşkı sığdırdılar. Yine de tekil tümel üzer gider karmaşasında senin bana kattığın şu yaşamakta olduğum bin aşk tanrılığını bir Tanrı'nın yarattığı umuda koyamadılar.

Sen; martıların kapalı çenelerinde geveze ötüşlerine ilham olmuşsun kargaların, yemişler bu yüzden senli yaşamımı. Ah... ahından tutanak tuttum; yakamı bırakmadı varoşlardaki kalbimin sana aşk diyenler kahvehanesindeki sen güzergahı...

Dilara AKSOY

şiir;
sen bu şiiri okurken
ben çoktan bu şehirden gitmiş olacağım
artık ne özlemlerimi duyacaksın bıçak yarası
nede telefonların çalacak gece yarısı

seni sana beni beni bir akıl hastanesine bırakıp gideceğim bu şehirden
nasılsa nasılsa kavuşamadım sana
nasılsa dudaklarının kıyısına varamadım
nedense bütün çıkmaz sokaklar adresim oldu
ve nedense bütün kırmızı ışıkları üzerime yaktın

ne ettimse ne yaptımsa bir türlü sana yar olamadım
işte çıkıp gidiyorum hayatından
işte senide sana bırakıp gidiyorum

artık pusulam hasreti saatim yanlızlığı
ve takvimler sensizliği gösteriyor bana
neylersin yolcu yolunda gerek
belki bundan sonra belki senden sonra
adam olur bu asi yürek
dersini alırda bu sevdadan
birdaha boyundan büyük denizlere asılmaz kürek

şarkı:
sen kimbilir kaçıncı uykuda
sen masal varisi bir rüyada
sen korsan yüreğiyle pusuda
ben yollarda olacağım
ve seni unutacağım

şiir:
yarın bu saatlerde ben yollarda olacağım
sen kim bilir kaçıncı uykuda
masal varisi bir rüyada
ve elbette o korsan yüreğin yine pusuda

oysa oysa ilk defa sesimi duyamayacaksın
sitemlerin sahipsiz soruların cevapsız kalacak
belki ilk defa içini kemirecek yokluğum
tanımadığın bir korku içini kaplayacak
ve ilk defa kendinle hesaplaşacaksın

ne oldu ne oluyor ne olacak

sonra bir gözün kör
bir kulağın sağır bir ayağın kırık
bir kolun kesik düşeceksin yollara
yani baştan başa yarım yani baştan başa eksik

bütün duvarlar üstüne yıkılacak
belki ilk defa unutuldum diyerek
yüreğin sızlayacak
ve sen ve sen bu şiiri okurken
ayrılığımız çoktan başlamış olacak.

belkide tek tesellin belkide son tesellin
sana yazdığım bu son şiir olacak
sakın unutma
bütün şehirler uyur istanbul uyumaz
ve bir gün bütün sevenlerin unutur seni
ama bu şair yürek asla unutmaz.

Çok yaşamam ben vaktim yok zamansız
giderim bir gün.

Yüreğim daha fazla dayanmaz
bu kadar acıya.

Aniden duruverir yorgun kalbim
daha fazla yorulmaz.

Çok yaşamam ben üstümde bir ağırlık var
ne hikmetse.

Oturduğum yerden de kalkamaz oldum
ruhum da bir ateş.

Yangınların içinde yaşamak kolay değildi
üşümedim ama hep yandım.

Çok yaşamam ben yaşayamadıklarımı
mahşere bıraktım.

Keşke sigarayıda bıraksaydım
bak onu unuttum.

Zamanla kendimi bile unuturum kimleri
unutmadım ki.

Çok yaşamam ben yaşadıkça
kirleniyorum.

Yağmur gibi yağdırdılar üzerime
pisliklerini.

Şimdi hangi aynaya baksam üstümden
çamur akar.


Çok yaşamam ben bugünde battı güneş
günlerim sayılı.

Denizinde tadı yok oda benim gibi yorgun
dalgası kalmamış.

Yine çalıyor kemancı inceden benim şarkımı
ömrümüzün son demi,son baharı.
Çok yaşamam ben bu kadar bile
yaşatana şükür.

Yavaştan kalkiyim artık bekletmiyim
kara toprağı.

Belli ki rahmet eyleyene kavuşunca bitecek
hasretim huzur içinde.

Zekeriya Hakan Özkan

Konuşmak gerekir bazen susmak artık çare değilse…
Anlatmaya başlamalı bir yerden en başta kendinden

Başlıyorum öyleyse dur ve dinle;

Ardından değişti hayatım bütün değişime mahkum hayatlar gibi
Geceler değişti kara kuru oldu biraz daha çok acı verir oldu…
Mevsimim yıllardır sonbahar rengi soluk
Yüreğim yorgun ayazda kalmış bi-çare donuk.

Aynı şarkılar farklı anlamlar kazandı
Oysa şarkılar bu kadar içimi acıtmazdı
Güneşi seven ben ay ışığında aydınlatmaya çalıştım dünyamı
Ve yıldızlar başka türlü parladı gökyüzünde…
Yalnızlığımı anlatmak istercesine..

Ve sen hala varsın,
Gidip gelirsin içimde bir yerde ama hep aynı yerde…
Payını almış olmalısın değişimden

İlgili sen olmak üzere bir sözleşme hazırladım içimde
Sen aklıma gelecektin sadece yüreğime uğramayacaktın
Düşünecektim ama dokunamayacaktım
Üzülecektim belki ama ağlamayacaktım…
Öyle yaptım ve altına imzamı attım…

Ve sen tüm kuralları ihlal ettin
İnfaz ettin yüreğimi sana gel dedim gelmedin…
Rahat bırak gecelerimi uykularımı böyle
Bölüp bölüp kabusum olma hala içimdesin
Gitmiyorsun
Bit… bit lütfen…

Hep aynı olmak zorunda mı ayrılıklar
Yalnızlığımın sesini kimse dinlemedi…
Ben yalnızlığımı haykırdım ama kimse duymak istemedi…

Bir Çığlıktı Yalnızlığım.
Hepiniz mi sağırdınız?

Kahraman Tazeoğlu