Çok yaşamam ben vaktim yok zamansız
giderim bir gün.

Yüreğim daha fazla dayanmaz
bu kadar acıya.

Aniden duruverir yorgun kalbim
daha fazla yorulmaz.

Çok yaşamam ben üstümde bir ağırlık var
ne hikmetse.

Oturduğum yerden de kalkamaz oldum
ruhum da bir ateş.

Yangınların içinde yaşamak kolay değildi
üşümedim ama hep yandım.

Çok yaşamam ben yaşayamadıklarımı
mahşere bıraktım.

Keşke sigarayıda bıraksaydım
bak onu unuttum.

Zamanla kendimi bile unuturum kimleri
unutmadım ki.

Çok yaşamam ben yaşadıkça
kirleniyorum.

Yağmur gibi yağdırdılar üzerime
pisliklerini.

Şimdi hangi aynaya baksam üstümden
çamur akar.


Çok yaşamam ben bugünde battı güneş
günlerim sayılı.

Denizinde tadı yok oda benim gibi yorgun
dalgası kalmamış.

Yine çalıyor kemancı inceden benim şarkımı
ömrümüzün son demi,son baharı.
Çok yaşamam ben bu kadar bile
yaşatana şükür.

Yavaştan kalkiyim artık bekletmiyim
kara toprağı.

Belli ki rahmet eyleyene kavuşunca bitecek
hasretim huzur içinde.

Zekeriya Hakan Özkan