Yaralı Kuğu

Sen, yüzümü de yüreğimi de yere eğdin.

Ben seni, masumca sevmiştim. Aralamıştım mühürlediğim kalbimin kapılarını.

Oysa sen, yalanlarınla bana büyük bir masal anlatmışsın. Ben kalbin, evim sanmıştım. Mezarımmış.

Henüz yaşayamadan, öldürdün sende beni. Ve bende seni.

Bir Ahmet Kaya şarkısı çalarken, aklıma ruhsuz yüzün geliyor. "..Olmasaydı sonumuz böyle.."diye sessizce mırıldanıyorum.

Sen aşk orucumu bozduran, yeryüzündeki şeytanın ta kendisisin..

Sen gittin ve bittin ya, denize düşen ben yılana sarıldım. Yılan beni boğsa da sen, ona tutun diye tutundum.

Sana rağmen, sözünden çıkmadım...

Yargısız infazlar.. ithamlar.
Sensiz, birden çok cephenin karşısında kılıçsız kalkansız kaldım.
Bin yerimden bıçaklandım.
Kanatıldım.

Kendime yasak ettim sana üzülmeyi.
Ağıdım aktı içime. Ağlamadım bile fazla.

Elim kesilse, bahane edip ağladım.
Basım ağrısa, dünya başıma yıkılmış kadar yerden yere attım kendimi.

Ben, yasını sana rağmen ve kendime rağmen tuttum.

Sen, hangi nemli bedende unuttun beni?
Kaçıncı sensiz nefes alamam deyip, başkasıyla nefes nefese kalan ve ona nefes olan vefasız oldun?

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

Sevgili günlük,

Kendime, depresif olmadığım gün kadar hayat borçluyum.

Ama ben tanrı değilim ki kendime yeni bir hayat verebileyim..
Karaladığım hayat sayfamı yırtıp bir yenisine başlıyorum bilmem kaçıncı kez.

Fark ediyorum ki defter aynı, kalem aynı.. ve yazan aynı.


Her neyse, beni bugünlerde en iyi anlatan şarkı bu.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

Hayır, bunları öfkeyle düşünmüyorum. Bunlar öz düşüncelerim.

Kendime, daha iyi bir hayat sağlamak isterken bu kez rüzgar ekip fırtına biçtim.

Şimdi, savrulmaktan şikayet etsem bile bunu başlatan benim.

Bana bir kapının açılması gerek artık.
Açık bir çağrı yapıyorum bilmem hangi dinin tanrısı duyuyorsa beni.

Ya da evren mi adına ne derseniz deyin.

Dayanacak gücüm kalmadı çünkü.

Pes etmek istemiyorum.
Edersem, zaten dibe yakınım ya yere çakılırım yine bilmem kaçıncı kez.

Balığın karnındaki Yunus gibiyim ya da kör kuyunun dibinde Yusuf.

Eyüp gibi yaralıyım ve zarar artık bana çok dokundu!

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

Yabancılar öldükten sonra cenaze töreni için yüzüne makyaj yapıyor ya,

artık olanlar tamamen bundan ibaret.

Ama tadını çıkarıyorum.

İyiyim. Çok daha iyi.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

Biri seni öldürdükten sonra, sana iyi bir cenaze töreni düzenledi diye iyi biri olur mu? Sonuçta katilin o.

Hani Gökhan Türkmen bir şarkısında, "Yarın hatrımı sorsan nolur, bugün hevesimi kırdın bir kere.." diyor ya.

Tam olarak bu noktaya değiniyor işte.

Biz neden celladımıza aşık oluruz hep?
Hoş , ben içimde korkunç bir minnet duygusu ya da merhamet duygusu besleyip bunun kurbanı olurum.

Aşk denen o duygu yerini bu duygulara bıraktı çoktan.

Ondan dolayı acınacak hâle düşüyorum hep.

Düzeleceğiz elbet bir gün be.
Bir gün mutlaka.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

Bu arada hani bir laf var ya, "Farkın yoktu, ben farklı baktım." diye.

Bir kere de farklı bakma be swan, 8517 km öteden belli kimin ne olduğu. Artık insanlara farklı bakma.

Bunların çoğu aynı kumaştan sadece dikişi modeli farklı. Anla artık anla.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

31 Ocak.
Gece 1 gibi falandı, kapıyı açtım.
Onu solda boynu ipe dolanmış bir şekilde buldum.
Kara diye seslendim. Hemen çözdüm ipi.

Çamaşır ipi kopmuştu, sallanıyordu o ona nasıl dolamıştı boynunu öyle?

Güçlükle nefes alıyordu.
Ev arkadaşımı çağırdım.

Her şey için çok geçti. Elimizde öldü.
Oysa onu ölmesin diye özenle besledik.

Sadece hasta olduğu için diğerlerinden ayrı tutmak ve kucağımıza alıp sevmemek durumundaydık.
Tuvaletini olur olmaz yere yapıyor diye kızardık. Son kez yine olduğu yerde altına yapıvermişti işte.

Kızamadım bu kez.
Onu sardım sarmaladım. Götürdük gömdük.

Gömmeden evvel öptüm bir kez.
İlk zamanlar, yani çok hasta olmadan evvel öperdim. Benimle aynı yatakta yattığı olmuştu. En son o zaman sevilmişti Kara.
Sonra, öldükten sonra sevildi öyle.

Düşünüyorum, bir söz var ya.
"Siz balığı tuttum sanırsınız, belki o intihar etmiştir." diye.

Öyle miydi? Ona sadece bakım verip, sevgi veremeyince bundan mı öldü?
Yoksa kendini mi astı?

Yoksa her şey hastalıktan mıydı?

Bunun cevabını hiçbir zaman bilemeyeceğim.

Ona iyilik için aldım evime baktım ama.
Diğer kediler bile her miyavladığı zaman ona uyuz olur patilerlerdi.
Öldüğü zaman bile, onun mama kabındaki mamayı yeme yarışına girdiler..


Ben onu sokakta ilk gördüğüm zaman da bile, önce gözüme beyaz bir kediyi kestirmiştim.

Sonra onu alamayıp karayı almıştım.

Kara.. bir bombay kedisiymiş.
Bana göre sıradan siyah bir kediydi ve yardıma ihtiyacı vardı. Aldım.


Ama ancak 1-2 hafta kadar hayat verebildim ona. Şimdi boş mama ve su kabı- ki onlar diğerlerininki gibi ikisi yan yana olandan değil ayrı ayrı. Buradan bile sanki misafir olduğunu bilirmişim gibi- ve 2 kutu ilacı duruyor.
Sabah akşam ona zorla içirdiğim, hadi oğlum içip güçlenecek panter gibi olacaksın dediğim o ilaçlar..
Daha bitmeden, Kara bitti.


Ölümün büyüğü küçüğü yok bende. 2023'ten itibaren çok insan vefat etti tanıdığım bildiğim.

Ben hâlâ seneler evvel ölen balığımdan tutun, depremde ölen balıklarıma kadar yas doluyum.


Bu yas bazen gerçek hayatın altında ezilse bile ben, her zamankinden daha fazla hüzün doluyum.

Elim kolum sanki görünmez iplerle bağlanmış gibi zaten. Hayatımı idame ettirmek en az Kara'nın yaşam mücadelesi kadar zordu.


Nereye kadar hayat daha da zorlaşacak bilmiyorum.
Hastayım kendim de, kahvaltı edip ilaç içmeli sonra oturup ders çalışmalıyım.

Ve sonra oyuna girip her şeyim tıkırında gidiyormuş gibi kendime sanalda umursamaz oyuncu kimliği yaratmalıyım.


Maskemi tek düşürdüğüm yer bu günlük.

Bir nebze düşüyorum ama. Bu günlüğün bildikleri, bilemediklerinin yanında devede kulak kalır.

Yine de bu kadarını yazabiliyor olmak bile hayli rahatlatıcı.

Rip Kara..
Rip umutlarım..
Rip daha bilmediğim birçok yerim.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

Delirmenin eşiğindeyim sanırım. Haddinden fazla öfke patlaması yaşıyorum.
Elimden bir kaza çıkmasından korkuyorum.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

İçimde kabullenişin serin suları geziyor ama aynı zamanda direnişin kızgın ateşi yanıyor.


Ne olacağı belli değil. Akışına mı bırakmalı yoksa direnmeli mi?

Bilmiyorum.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.

"..Tüm yaşananlar bir bir günaha dönüşüyor ah zamanla uğraşma.."

[emoji419]

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.