Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.
Sen, yüzümü de yüreğimi de yere eğdin.
Ben seni, masumca sevmiştim. Aralamıştım mühürlediğim kalbimin kapılarını.
Oysa sen, yalanlarınla bana büyük bir masal anlatmışsın. Ben kalbin, evim sanmıştım. Mezarımmış.
Henüz yaşayamadan, öldürdün sende beni. Ve bende seni.
Bir Ahmet Kaya şarkısı çalarken, aklıma ruhsuz yüzün geliyor. "..Olmasaydı sonumuz böyle.."diye sessizce mırıldanıyorum.
Sen aşk orucumu bozduran, yeryüzündeki şeytanın ta kendisisin..
Sen gittin ve bittin ya, denize düşen ben yılana sarıldım. Yılan beni boğsa da sen, ona tutun diye tutundum.
Sana rağmen, sözünden çıkmadım...
Yargısız infazlar.. ithamlar.
Sensiz, birden çok cephenin karşısında kılıçsız kalkansız kaldım.
Bin yerimden bıçaklandım.
Kanatıldım.
Kendime yasak ettim sana üzülmeyi.
Ağıdım aktı içime. Ağlamadım bile fazla.
Elim kesilse, bahane edip ağladım.
Basım ağrısa, dünya başıma yıkılmış kadar yerden yere attım kendimi.
Ben, yasını sana rağmen ve kendime rağmen tuttum.
Sen, hangi nemli bedende unuttun beni?
Kaçıncı sensiz nefes alamam deyip, başkasıyla nefes nefese kalan ve ona nefes olan vefasız oldun?