Yazgıname

"İnsanın yüzünde taşıdığı ifade, sırtında taşıdığı elbiseden çok daha mühimdir."

(Tırnak içerisinde olmayan her cümle şahsıma aittir.)

Hayat dikenlerle dolu bir gül gibi inadına tutunuyorum çünkü buna değer şeyler de yaşatıyor bana gül güzelliğinde.

Bazen yokuş çıkmaya benziyor yolları biri biterken bir diğer yokuş görünüyor ilerde ama hepsinin ardında bir düzlük gizli.

Çokça vefasızlık görsem de vefa boynumda asılı bir kolye gibi yüreğimin tam üzerinde taşıyorum onu hafifletiyor bu huzur çünkü.

Baktım da ardıma güzel yürüdüm be. Güzel aştım ben o yokuşları. Şimdi gülmek zamanı. (:

Artık zeki insanların "uyanış" ve "aydınlanma" dedikleri şeyin altında saklamaya çalıştıkları acıyı hissediyordum.

Altı çizilesi bir cümle. Bütün uyanışların altında bir hayal kırıklığı yatmaz mı sahiden? Ya da aydınlanma diye beynimize çarpan fikir akımları, tecrübeye dayanmaz mı çoğu? Yaşanmışlıklar insanı zeki olmaya zorlar. En azından aptal olma değil mi? Bilincinde ol. Kabul et. Yön ver.

Her insan bir bilmece, bir kapalı kutu. Yanlış anahtarlar, yanlış cevaplar belki de bütün mesele bu. Mesele zamanda değil yani doğru parçayı, sana ait olanı bulabilmekte. Yoksa yıllar da geçse o anahtar o kutuyu açamayacak. Kilidini yanlış ellere emanet edersen kırılırsın işte tam da bu yüzden.

Kiminle vakit geçirirsen zamanla ona benziyorsun gerçekten. Yanınızda yer verdiklerinize dikkat edin. Olumlu yanlarınızı ortaya çıkarabilecek, olumsuzlukları törpüleyebilecek bir insanla ömrünüz uzar, yüzünüz güler. Mutlu olursunuz.

Her yolun sonu kendine çıkıyor insanın. Her yolun başlangıcı da kendisinde. Yürürken yoluna dahil ettikleri de kendi seçimleri. Herkes eşit değil, dünya adil bir yer değil evet ama sonuçlar senin sorumlulukların çünkü yolun sonunda sadece kendinle kalacaksın.

Düzgün yürü şu yolu.

Biliyor musun bazen çok kırılıyorum. O kadar çok kırılıyorum ki hissizleşiyorum. Eskiden ağlardım, uzun uzun, hıçkıra hıçkıra ağlardım. Bu halimi hiç sevmiyorum. Asi yanımı özledim biliyor musun? Köşeme çekilip sessiz sedasız kalıyorum bir damla göz yaşına muhtaç oysa ki kırılan şeyler ses çıkarmaz mıydı?

Can kırıklarım içime dağıldı, her parçamı ayrı ayrı yaraladı, suskunluğumun sesi içimde yankılandı, bütün yankılar kalbime vurup çınladı ve tüm bunlar olurken hapsettim avaz avaz cığlıklarımı kimseye duyurmadım anlıyor musun?

Hep dedim ki güçlüsün kızım sen eğmeyeceksin başını öyle bir güleceksin ki kahkahaların bastıracak acını. Eee sonra mı? Olmadı bak yine olmadı. Olmadı işte.

Bak yine düştüm avuçlarım toprak oldu anne canım yandı çok ama ağlamadım işte.

Bak yine kırıldığım yerden koptu bir parça daha üzerine attığım düğümler bu kalbi daha ne kadar ayakta tutar anne?

Hıçkırıklarım takıldı boğazıma ne zaman yutkunmaya çalışsam bir dikenli tel olup batıyor kursağıma anne
Hani tüm sevinçlerimin, boynu bükük gülüşlerimin takıldığı yerde.

Ben ne zamandır ayaktayım anne çok yorulmuşum kızını üzdüler anne, paramparça ettiler yüreğini, her şeye rağmen sevgi dolu olan, umutları olan o kızın tüm hayallerini mahvettiler anne.

Dizlerinde yatırıp saçlarımı okşar mısın ben artık daha fazla büyüyüp daha çok acı çekmek istemiyorum anne.

Kanatlarım ruhumda benim derdim ya hep işte onu da kırdılar anne.

Kendin için vermediğin savaşı bir başkası için veriyorsun ya Kendi acını, hırsını, öfkeni bile dizginleyip ona bir şey söylendiğinde aslan kesiliyorsun ya kendine bile göstermediğin merhameti ona gösterip üzülmesin diye kırıldığını bile hissettirmiyorsun ya yapma o yolun sonu nankörlüğe ve hayal kırıklığına çıkıyor.

Bir şeye karar vermek önemli elbet ama asıl mevzu mücadele verebilmekte. O gücü kendinde bulup uzun süre direnebilmek için de hayallerini sık sık hatırlamalı insan. Hayalin ne kadar güçlüyse gerçek olma ihtimali o kadar fazladır çünkü.
(Bunu hep hatırla.)