Biliyor musun bazen çok kırılıyorum. O kadar çok kırılıyorum ki hissizleşiyorum. Eskiden ağlardım, uzun uzun, hıçkıra hıçkıra ağlardım. Bu halimi hiç sevmiyorum. Asi yanımı özledim biliyor musun? Köşeme çekilip sessiz sedasız kalıyorum bir damla göz yaşına muhtaç oysa ki kırılan şeyler ses çıkarmaz mıydı?

Can kırıklarım içime dağıldı, her parçamı ayrı ayrı yaraladı, suskunluğumun sesi içimde yankılandı, bütün yankılar kalbime vurup çınladı ve tüm bunlar olurken hapsettim avaz avaz cığlıklarımı kimseye duyurmadım anlıyor musun?

Hep dedim ki güçlüsün kızım sen eğmeyeceksin başını öyle bir güleceksin ki kahkahaların bastıracak acını. Eee sonra mı? Olmadı bak yine olmadı. Olmadı işte.