Develerin Kökeni Nereden Gelir ve Develer Hörgüçlerinde Ne Depolarlar?

Deve her ne kadar Kuzey Afrika ve Ortadoğu toprakları ile özdeşleştirilmiş olsa da esasen develer Kuzey Amerika kökenlidir. İlk zamanlarda develer bildiğimiz halinden farklı olarak zürafaya ya da ceylana benzemekteydi. 4 milyon yıl önce Bering kara köprüsünden Asya'ya ulaşmışlardır.

Develer hörgüçlerinde düşünülenin aksine su depolamazlar. Hörgüçlerde yağ depolanır ve bu yağ enerji deposu olarak kullanılır. Suyu ise vücut boşluklarında depolayıp kullanırlar.

Develer, boynuzsuz, midesi üç bölmeli, köpek dişleri olan geniş, esnek yastıkçıklarla donanan iki parmaklı (kumlu arazide yürümeyi kolaylaştırır) geviş getiren hayvanlardır. Sırtlarındaki kambura hörgüç denir. Hörgüç ya da hörgüçler, bu hayvanların otlaklardan yoksun çorak iklimlerde yaşamasına olanak veren yağ depolarıdır. Susuzluğa dayanıklılık daha çok tek hörgüçlü devenin özelliğidir; oysa daha sık ve uzun tüylü olan çift hörgüçlü deve büyük soğuklara çok iyi dayanır. Devenin susuzluğa dayanıklılığı, ne iddia edildiği gibi, su hücreleriyle donanmış olarak işkembenin yapısından ne de hörgücünde depoladığı yağların yanarak metabolik suya dönüşmesindendir. Susuzluğa dayanıklılık, hayvana gece beden sıcaklığını düşürme (30-32 dereceye kadar) ve gündüz yükseltme (40-41 dereceye kadar) olanağı veren değişken ısılılığın sonucudur; ayrıca değişken ısılılık temel etkenine, terlemeyle ısı taşınımı, idrar hacminin büyük ölçüde düşmesi ve nihayet kan hacminin değişmemesi süreçleri de eklenir. Su yitiren tek hörgüçlü bir deve her defasında 200 litre su içebilir.

Develer çorak ve çöllük bölgelerde çok iyi yük hayvanıdır. Tek hörgüçlü deve koşum hayvanı olarak da kullanılır.