Gitмelerin ve bitмelerin мevsimi Ayrılık

Öyle çok dağılmıştım, öyle çok parçaya bölünmüştüm ki.Hayat sanki sensiz olduğu yerde duruyor ve ben bir koşu bandının üzerinde sana kavuşacağımı sanarak koşoyordum.
Sanırım seni severken en çok sana zarar verdim ben.Seni yıprattım.Seni hırpaladım.Seni kırdım.Seni hiç kimseye güvenemez hale getirdim.Sana kimseyi sevmemen gerektiğini öğrettim.Seni yarım bıraktım.Yarım yamalak.Ne yapacağını bilmeden.
Çünkü kalacak bir oda değil, uyunacak bir yatak değil, sende yerim yoktu benim. Gitmek zorundaydım.

Hoşçakal aşkım.
Hoşçakal herşeyim.
Hoşçakal kuramadığım ailem.
Beni affet, ben başkasının gerçeğini hayal edemem...

Nerdesin diye hiç merak etmedim.
Nerede olduğunu bilmek
Benden gittiğin gerçeğini değiştirmeyecek nasılsa...

Vazgeçmek zorundayım.
Vazgeçmek zorundasın…
Allah’tan bile istemeye utanılacak bir duayız seninle ikimiz.
Yürünmez çocuk,
Bak ‘dur’ yazıyor tabelada!
Sonu görünmeyen yola girilmez çocuk!
İmkansız olduğunu bildiğin yüreğe yerleşilmez!
Vazgeç!
Yaz geç beni…
Çok başarılısın.
Bak, çok iyi ‘gidiyorsun’…

Sevgilim, mutlu etmek için ne yapacağımı bilemediğim, mutsuz edeceğim diye korkarak yaşadığımsın sen. Aynı evin içinde yaşarken bile farklı şehirlerde yaşıyormuşuz gibi özlediğimsin. Hiçkimseye benzetemediğim, benzetmeye çalışmadığım, eşi benzeri olmayansın. Benim yanımda ol yeter sevgilim. Bana hep sarıl, benimle uyu yeter. Mutlu olduğumuz onca resim, onca anı varken, seninle bu kadar mutlu olmuşken sen sadece beni sev yeter sevgilim.Sana bağlıyım, sana sadığım. Sen her yeni güne benimle uyan bana yeter sevgilim. Benim mutlu olmam için hiçbir şey yapma. Sadece sigarayı azalt, ben yanında yokken kendine çok dikkat et, kimseyle kavga etme, merhametini hiç kaybetme.
Milyarların yaşadığı bu dünyada küçücük bir nokta iken varlığın, senin varlığın benim dünyam sevgilim.
Sakın benden önce ölme.

Ben, gözlerimle görsem inanmam diyecek kadar güvenmişken sana,
Sen beni gözlerimin içine baka baka nasıl aldattın?

Keşke gelebilsem şehrine. Gözümü kapattığım da hissedebildiğimdin sen benim ama hiçbir zaman yanına gelemediğim. Varamadım sana. Gelemedim. Zamanımız yetmedi. O kadar sevemedik birbirimizi. O kadar kalamadık birbirimizde. Oysa öyle çok inanmıştım ki ben bu bağlılığa. Kader demiştik biz birbirimizin adına. Yanında uyuyamadığım ama sesinle uykulara daldığım geceler vardı ömrümde. Tenine dokunmadığım ama kokunu hissedebildiğim günler vardı. Yüzünü görmesem de binlerce insanın arasında ses tonundan seni tanıyabilecek gücüm vardı. Kimsenin dili bunun adı aşk demeye varmasa da bunun adı aşktı. Aşktan da fazlasıydı. Nasıl titrerdim üstüne. Nasıl kıyamazdın bana hatırla ! Bana dokunmadan titreyen için nasıl sevecek başkasını? Beni hiç görmeden seven gözlerin nasıl değecek başka iki çift göze? Hani her şey birbirimize kavuşmak içindi? Hani geçecekti zaman? Hani geçen zaman bizi birbirimize getirecekti? Zaman geçti biz kaldık. Birbirimizde kalamadık. Şimdi keşke çıkıp gelebilsem şehrine. Bensiz yaşadığın şehrine. Uzaktan da olsa görebilsem. İzleyebilsem seni. Zaten uzaktan hep uzaktan sevmedik mi birbirimizi? Hasret oldun. Uzak diyarlar oldun. Vuslat oldun. En uzun yol, en uzak şehir oldun bana. Özlem oldun, uçurum oldun. Yar olamadın. Yar olamadım. Biz seninle hiç sinemaya gidip aynı filmi izleyemedik. Biz seninle yağmurda ıslanamadık. Biz birbirimizin gözlerinin içine bakarak seni seviyorum diyemedik. Ama senin sesinde çok az bir kırgınlık olsa gecelerce ağlamışlığım vardı benim. Ben seni sevdim. Aradaki yolları, mesafeleri değil. Ben seni sevdim. Hep uzağında, asla görmeyeceğimi bile bile…
Özledim.
İnan ki varlığını hiç hissedemediğim halde hiç çekilmiyor yokluğun.
Bak elimde sigaram tütüyor, bunumda kokun.