Falan, Filan, Feşmekan

1. Bölüm / Doğuş

Herkesin hikayesi farklı başlar bu hayatta ve muhtemelen farklı ilerler.
Benzer yaşanmışlıklar mutlaka vardır, insanız nihayetinde ve birçok duygu ile yoğrulmuşuzdur bu bir gerçek.

Ben önce yetişkin olmanın sorumluluklarını idrak ettim, sonra da çocuk neşemi aramaya koyuldum. Yeri geldi tökezledim, yeni geldi o yollarda kayboldum, yeri geldi düştüm dizlerim kanadı ama hiç vazgeçmedim. Seyrettim düzeni ve hepimiz gibi önce benzer davranıslar sergiledim, sonra da üzerimde eğreti duranları fark ettim. Soyundum teker teker, arındım bana büyük veya küçük gelen, yakışmayan ne varsa. Şimdilerde ise sadece ben olmanın sularında geziniyorum. Ben olabilmenin sadeliğinde bakıyorum hayatın penceresinden.

Bana iyi gelen ne varsa onu yapıyorum bu hayatta. Çünkü biraz durup baktığımda çoğunlukla incinmiş bedenler görüyorum. Neden daha fazla incinelim ki ? Ne pahasına ? Kendimi incinmişliğimle seviyorum ben, zamanla evrilmiş tüm duygularımla seviyorum, siz de öyle yapın.

Emin olun yalnızca hatırlamaya ihtiyacımız var. Kendimizi, ruhumuzu, neyi hak ettiğimizi.
Bu yıl buralarda, bu sularda geziniyorum.
Sonrası ? Sonrasını kim bilir...

2. Bölüm / İnsanlar

Filtreli fotoğraflar, filtreli yazılar, filtreli kimlikler…
Size de bazen yaratılan bu kimlikler, içi boş kariyerler, hayata ve canlılığa hiç katkısı olmayan insanlar, kısacası sosyal medya mecrası çekilmez gelmiyor mu?
Yapay, yüzeysel, sığ popülaritenin kucağında.

3. Bölüm / Yazmak

Yaşlı bir amca doğduğu günden beri günlük tutuyor, önemli olayları yazıyor bir nevi tarihe de eşlik ediyor, sunucu soruyor neyi önemsediniz bu hayatta en çok. Adam; "En çok eşimin ölümünü yazmak ağrıma gitti" diyor.

Bir an düşündüm de birsinin yokluğuna alışmak veya kabul etmek belki kolay ama onu yazmak nasıl bir şey. Gerçekten de ilginç ve zor bir durum.

Bir şeyi yazabilmek için o şeyi iyi biliyor olmak gerekir, yazarlık veya yazmak zaten bu yüzden zordur. Koskoca bir gerçeği bir cümleye sığdırmak...

4. Bölüm / Diriliş

Uzun soluklu bir yol bu yaşamak ağrısı denen şey…
Yürüdüğümüz yolların engebesi çoğu zaman nefesimizi kesiyor, durup dinlenmeye fırsat kalmadan bir çetrefilli yol daha beliriyor önümüzde. Dursak zaman geçiyor, koşsak kalbimiz duracak gibi hissediyoruz.
Yollar uzun, süreçler yıpratıcı…
Ama bu yıpratıcı süreçlerin sonunda pırıl pırıl kararlar alınıyor.
O tökezlediğin yerlerde ayağının bir daha takılmayacağını bilmek,
Çok sevdiğim bir güçlenme şekli…

5. Bölüm / Aptallik

"Nerede aptal olacağını biliyorsan,
yeterince zekisin demektir."

Thomas Stearns Eliot

"Benim nazarımda en zeki kişi,
ayda bir olsun kendine aptal
diyebilen kişidir..."

Dostoyevski

6. Bölüm / Ha gayret !

Herkes için koca bir yaz bitti…
Mevsim sonbahar şimdi ama benim için ise koskoca bir kış geçti, çarpışmalar gölgesinde… Şimdi vakit bahar. Zaman zaman karanlıklar içinden süzülen o ışıklarla yıkanma vakti şimdi.
Tek başına büyümek olur mu hiç? Hadi ne varsa yaşamın yüzümüze yüzümüze çarptığı, derslerimizi alıp yola daha güçlü devam edelim. Adım atmaktan çekinmeyelim.
Ha gayret!

7. Bölüm / Rota

Bazen olmaz, ne kadar çaba harcasan da olmaz.
Öyle şeyler olur ki hayatta devam edebilmek için bir güce ihtiyaç duyarsın. Sorarsın kendine; yeniden başlanabilir mi veya nereden, nasıl diye? Ayakta kalmak ve devam etmek için seni yargılamadan, sessizce yanında olanlara ihtiyaç duyarsın böyle zamanlarda…
Bazen de bildiğin şeyleri sana hatırlatacak birine ihtiyaç duyarsın. Çünkü; kafandaki sesler, kalbindeki ağrı unutturur çoğu şeyi böyle anlarda…
İyi olma hali sıklıkla kaybedilen bir yol…
Allah’tan rota, her defasında yeniden oluşturuluyor.

8. Bölüm / Nostalji

Ne eksikse onu konuşuruz, neyin artık dönüşü yoksa onu özleriz, anlatımı hep yokluk üzerinden kurarız. Tastamam olmanın anlatılacak bir yanı yoktur; özlemek de bir eksiklikten beslenir, kalbi ve hissi besler. Bir nostalji yaratma istenci de buradan beslenir…

9. Bölüm / Hapishane

Nietzsche, Böyle Buyurdu Zerdüşt’te;
“Canlı anıtlar inşa etmelisin zaferine ve özgürleşmene. Kendinin üzerinde inşa etmelisin. Ama önce sen kendini inşa etmelisin, dimdik bir beden ve dimdik bir ruhla.” diyor
ve ekliyor; “Derisini değiştirmeyen yılan
ölmeye mahkumdur.
Bu durum fikirlerini değiştirmeyen zihinler
için de geçerlidir.”

Sabit fikir, en büyük hapishanedir.

10. Bölüm / İnci

Yaşam denen döngüde hayat hep pamuklara sarmıyor insanları.
Kıymetli olan zorlukların içinde gizli olan incileri fark edebilmek.
Her biri kendi yolculuğunda olan…
Ben bugün bembeyaz bir inci ile karşılaştım ve bugünü ona adıyorum.