Necip Fazıl Kısakürek Şiirleri ve Sözleri

NECİP FAZIL KISAKÜREK
İslamcı şair, yazar ve düşünür Necip Fazıl Kısakürek, 26 Mayıs
1904’de İstanbul’da doğdu.Babası ünlü hakimlerden Maraşlı Abdülbaki
Fazıl Bey, annesi Girit ensarlarından bir ailenin kızı Mediha Hanım’dır.
Gerçek adı Ahmet Necip’tir.
İlk öğrenimini, beş değişik okuldan sonra, Heybeliada Numune
Mektebinde tamamlayan Necip Fazıl,1916’da sınavla girdiği ve beş yıl
eğitim gördüğü Mekteb-i Fünunu Bahriye-yi Şahane (Dz. Hrp. Ok.) ‘de;
görev yapmakta olanYahya Kemal Beyatlı,Hamdullah Suphi Tanrıöver
ve Ahmet Hamdi Aksekiden dersler almıştır.Şair Nazım Hikmet Ran’sa
kendisinden iki sınıf üstte, bu okul öğrencisi idi.
İlk yayıncılık faaliyetlerine bu okulda çıkardığı “Nihal” dergisiyle
başladı ve adının Necip Fazıl olması da bu okulda gerçekleşti. Beş yıl
okuduğu bu okulun dördüncü sınıfından İstanbul’un işgali ile ayrılarak,
annesi ile birlikte Erzurum’a dayısının yanına gitti.
1921’de Darülfünun’un Edebiyat Medresesi Felsefe bölümüne
girdi. Ahmet Haşim,Yakup Kadri Karaosmanoğlu,Faruk Nafiz Çamlıbel,
Ahmet Kutsi Tecer gibi ünlü edebiyatçılarla burada tanıştı.Yakup Kadri
Karaosmanoğlu’nun çıkardığı “Yeni Mecmua” da ilk şiirlerini yayımladı.
1924’de Maarif Vekaletinin açtığı bir sınavdaki başarısı ile Paris
Sorbonne Üniversitesi Felsefe bölümüne girdi.Burada bohem bir yaşam
sürdüğü için bursu kesilen Necip Fazıl yurda dönmek zorunda kaldı. Bir
süre bohem hayatına İstanbul’da da devam etti.
1926’da Osmanlı Bankası’na girdi ve bankanın Ceyhan, İstanbul
ve Giresun şubelerinde çalıştı. Umum Muhasebe Şefliği’ne getirildiği İş
Bankasında dokuz yıl çalıştı ve müfettişliğe kadar yükseldi.Bu dönemde
Yakup Kadri Karaosmanoğlu birlikteliği hep sürerken, Falih Rıfkı Atayla
da tanıştı. 1931-1933 yıllarında askerliğini yaptı.
1934’de kendisi için bir dönüm noktası olarak kabul ettiği, Nakşi
Şeyhi Abdülhakim Arvasiyle tanışmasından sonra eserlerinde tasavvufi
düşüncelerin izleri görülmeye başlandı.
1936’da Ahmet Hamdi Tanpınar’la Cahit Sıtkı Tarancı gibi önemli
isimlerinde katkı verdiği,bir kültür ve sanat dergisi olan Ağaç Mecmuası
yayın hayatını on altı yıl sürdürebildi.
1939’da Maarif Vekili Hasan Ali Yücel tarafından Ankara Yüksek
Konservatuarında öğretim üyeliğine getirilen Necip Fazıl bundan kısa bir
süre sonra İstanbul Güzel Sanatlar Akademisine atandı. Bir süre Robert
Kolejinde edebiyat öğretmenliği yaptı.
1941’de Fatma Neslihan Balaban ile evlendi. 17 Eylül 1943’de ilk
sayısını çıkardığı o günün tek İslami aylık Büyük Doğu Dergisi,defalarca
kapatılmasına ve Şair Necip Fazıl’a defalarca hapis cezası getirmesine
rağmen Haziran 1951’e kadar sürerek 54 sayı çıkardı. 16 Kasım 1951’de
Büyük Doğu Dergisi günlük gazeteye dönüştürüldü. 27 Mayıs 1960’dan
sonra Necip Fazıl gazetede yayınlanan bir çok yazısından dolayı, tekrar
bir çok kez mahkemelere düştü ve bir çok kez hapis yattı.
1965’de Büyük Doğu Fikir Kulübünü kurdu. 1973’de oğlu Mehmet
Kısakürek’e Büyük Doğu Yayınevini kurdurdu. 23 Kasım 1975 günü Milli
Türk Talebe Birliğince “Mücadelesinin 40. yılı jübilesi” tertiplendi. 1976
ile 1980 arası on üç sayı sürecek olan “Rapor” ları, sık sık maruz kaldığı
kesintilere rağmen 1978 yılında Büyük Doğu Dergisinin son 512.sayısını
çıkardı. 26 Mayıs 1980’de Türk Edebiyat Vakfınca Şairler Sultanı seçildi.
1982’de yayınlanan “Batı Tefekkürü ve İslam Tasavvufu” eseriyle
Yılın Fikir ve Sanat Adamı seçildi. 25 Mayıs 1983’de, 78 yaşında hayata
gözlerini yumdu. Cenazesi Eyüp Sultan mezarlığına defnedildi.
Sırası ile; Örümcek Ağı (1925), Kaldırımlar (1928), Ben ve Ötesi
(1932),Tohum (1935),Bir Adam Yaratmak (1938),Künye (1938),Sabırtaşı
(1940), Namık Kemal (1940), Çerçeve (1940), Para (1942), Vatan Şairi
Namık Kemal (1944),Müdafaa (1946),Nam (1949),Çöle İnen Nur (1950),
Maskenizi Yırtıyorum (1953), Sonsuzluk Kervanı(1957), Çile (1962) ve
Şiirlerim (1969) adlı eserleri yayınlandı.

A K Ş A M
Akşamı getiren sesleri dinle
Dinle de gönlümü alıver gitsin
Saçlarımdan tutup kor gözlerinle
Yaşlı gözlerime dalıver gitsin..

Güneşle köye in, beni bırak da
Küçüle, küçüle kaybol ırakta
Şu yolu dönerken arkana bak da
Köşede bir lahza kalıver gitsin..

Ümidim yılların seline düştü
Saçının en titrek teline düştü
Kuru yaprak gibi eline düştü
İstersen rüzgara salıver gitsin.
Necip Fazıl KISAKÜREK

ALDIĞIMIZ NEFESİ BİLE
GERİ VERİYORSAK,
HİÇ BİR ŞEY BİZİM DEĞİL.!
Necip Fazıl KISAKÜREK

A N N E C İ Ğ İ M
Ak saçlı başını alıp eline,
Kara hülyalara dal anneciğim.!
O titrek kalbini bahtın yeline,
Bin ince tüy gibi sal anneciğim.!

Sanma bir gün geçer bu karanlıklar,
Gecenin ardından yalnız gece var.
Çocuklar hıçkırır, anneler ağlar,
Yaşlı gözlerinle kal anneciğim.!

Gözlerinde derin bir aksi hiçin,
Kanadın yayılmış çırpınmak için,
Bu kış yolculuk var diyorsa için,
Beni de beraber al anneciğim.!
Necip Fazıl KISAKÜREK

ANNEME MEKTUP
Ben bu gurbete düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.

Böylece bir lahza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
Yeniden yollara düzülmekteyim.

Son günüm yaklaştı görünesiye,
Kalmadı bir adım yol ileriye;
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.
Necip Fazıl KISAKÜREK

BAHÇEDEKİ İHTİYAR
Yıllar bir gözyaşı olupta kaymış,
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında..

Sızıyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;
Alnında akşamın ince kederi,
Sessizliğin sırrı, dudaklarında..

Yanan bir kağıtta küçük bir satır,
Yazı gibi akşam onu karartır;
Artık o, silinen bir hatıradır,
Bu ıssız bahçenin uzaklarında..
Necip Fazıl KISAKÜREK

C A N I M İ S T A N B U L
Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar,
Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.
İçimde tüten bir şey; hava, renk, eda, iklim;
O benim zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.
Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale..

İstanbul benim canım;
Vatanım da vatanım..
İ s t a n b u l ,
İ s t a n b u l
Tarihin gözleri var, surlarda delik;
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik..
Bulutta şaha kalkmış, Fatih’ten kalma kirli at;
Pırlantadan kubbeler, belki bir milyon kırat..
Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;
Her nakışta o mana: öleceğiz ne çare?
Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;
Beyoğlu tepinirken, ağlar Karaca Ahmet..
O manayı bul da bul!
İlle İstanbul’da bul!
İ s t a n b u l ,
İ s t a n b u l ..

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;
Çamlıca’da, yerdedir göklerin derinliği.
Oynak sular yalının alt katına misafir;
Yedi dünyadan mahzun resimde eski sefir.
Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,
Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar..
Bir ses, bilemem tambur gibi mi, ud gibi mi?
Cumbalı odalarda inletir katibimi..
Kadını keskin bıçak,
Taze kan gibi sıcak.
İ s t a n b u l ,
İ s t a n b u l ..

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler.!
Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler..
Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,
Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.
Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından
Hala çığlıklar gelir Topkapı Sarayından.
Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar;
Güleni söyle dursun, ağlayanı bahtiyar..
Gecesi sümbül kokan,
Türkçesi bülbül kokan,
İ s t a nb u l ,
İs t a n b u l ..
Necip Fazıl KISAKÜREK