C A N I M İ S T A N B U L
Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar,
Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.
İçimde tüten bir şey; hava, renk, eda, iklim;
O benim zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.
Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale..

İstanbul benim canım;
Vatanım da vatanım..
İ s t a n b u l ,
İ s t a n b u l
Tarihin gözleri var, surlarda delik;
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik..
Bulutta şaha kalkmış, Fatih’ten kalma kirli at;
Pırlantadan kubbeler, belki bir milyon kırat..
Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;
Her nakışta o mana: öleceğiz ne çare?
Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;
Beyoğlu tepinirken, ağlar Karaca Ahmet..
O manayı bul da bul!
İlle İstanbul’da bul!
İ s t a n b u l ,
İ s t a n b u l ..

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;
Çamlıca’da, yerdedir göklerin derinliği.
Oynak sular yalının alt katına misafir;
Yedi dünyadan mahzun resimde eski sefir.
Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,
Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar..
Bir ses, bilemem tambur gibi mi, ud gibi mi?
Cumbalı odalarda inletir katibimi..
Kadını keskin bıçak,
Taze kan gibi sıcak.
İ s t a n b u l ,
İ s t a n b u l ..

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler.!
Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler..
Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,
Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.
Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından
Hala çığlıklar gelir Topkapı Sarayından.
Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar;
Güleni söyle dursun, ağlayanı bahtiyar..
Gecesi sümbül kokan,
Türkçesi bülbül kokan,
İ s t a nb u l ,
İs t a n b u l ..
Necip Fazıl KISAKÜREK