Salt Filmden-Diziden Öğrenen : Varlık Vergisi’ne Farklı Bakış

Salt filmden-diziden öğrenen aydınlara kaynakça… Varlık Vergisi’ne farklı bakış

Kulüp dizisiyle yeniden gündeme gelen Varlık Vergisi'ne Yalçın Küçük'ten farklı bir bakış açısı...

Türkiye son dönemde dijital platformlardaki dizi ve filmleri tartışıyor. Söz konusu dizi ve filmlerde Türkiye'nin yakın tarihi işleniyor.

Netflix'te ekranlara gelen "Kulüp" diziyle beraber "Varlık Vergisi" ve o günlerde yaşananlar ise yeniden gündeme oldu. Türkiye, diziyle beraber söz konusu konuyu tekrar tartışmaya başladı.

VARLIK VERGİSİ NEDİR
12 Kasım 1942’de yürürlüğe giren Varlık Vergisi'nin üzerinden tam 79 yıl geçti. "Servet vergisi" olarak da bilinen Varlık Vergisi kişinin toplam varlığı üzerinden alınan vergidir. Buna göre; İkinci Dünya Savaşı döneminde olağanüstü servete sahip olan şahıslardan bir kereye mahsus olmak üzere vergi alınması öngörülüyordu. Bu vergi miktarlarının belirlemesi ve toplamasından her ilde kurulan vergi tespit komisyonları sorumluydu.

10 YIL ÖNCE YAZDI
İşte Kulüp dizisiyle birlikte Varlık Vergisi de tartışılırken, akıllara Prof. Dr. Yalçın Küçük'ün 10 yıl önce Aydınlık gazetesinde kaleme aldığı"Yazarlar: Cahiy Kayra ve Şlamo Sand"başlıklı yazısı geldi.

Yalçın Küçük 2011 yılında yazdığı yazıda; Varlık Vergisi'ne farklı bir bakış açısı getiriyordu.

Yalçın Küçük, yazısında,"Vergi’ye gelince, bunlara “servet vergisi” diyoruz. Fiyatlarda ani bir yükselme varsa, yolsuzluk artmışsa, nüfus ticareti yükselmişse, hızlı ve görülmemiş zenginlikler ve zenginler çıkmışsa, yapılacak ilk iş bir “varlık” ya da “servet” vergisi koymaktır. Demek ki, “Varlık” vergisi adildir, yerindedir ve tüm ilkel vergiler türünden ilkeldir. Ve biz, bu islamist diktatoryadan hemen sonra bir yeni Varlık Vergisi’ne, bir Servet Tarhı’na muhtacız.

Geliyoruz" ifadelerini kullanıyor.

İşte Yalçın Küçük'ün o yazısı:
"Birisi çekingen, Cahit Kayra ve diğeri, eseri kitapçılardan çekilmiş Şlomo Sand, iki yazarla karşılaşıyoruz; “varlık vergisi” ile Yahudiliğin kesişme noktasındayız. Aynı zamanlarda gizli tarihimizin labirentlerine iniyoruz; Cahit Bey, “Savaş, Türkiye, Varlık Vergisi” çalışmasını yayınlamış olmakla birlikte gizlide ısrarlıdır, kitabının yeterli okuyucu bulduğunu sanmıyorum. İsrael’den Şlomo Sand, adının Batı dillerine transliterasyonu Shlomo, “Yahudi Halkı Nasıl İcat Edildi?” kitabıyla, İsrael’deki “Yeni Tarihçiler” arasına girmemekle birlikte, kimler mi, Fitne’de varlar, İsrael milletinin bir “icat” olduğu görüşündedir.

Ancak Şlomo Sand, bütün milletlerin, bir anlamda ve bir ölçüde, icat olduklarını bilmez görünmektedir ve yalnız İsrael’de bir iconoclast, putkırıcı olmayı denerken, Türkiye’de Yalçın Küçük’ü, beni, yarı yolda bırakma görünümündedir. Amma, pek yazık, Aydın Doğan, bunu çok geç anlamış olmalıdır, Şlomo Sand’ın eseri bir “DK” prodüksiyonu olup, yayınlandıktan sonra piyasadan çekilmiş olma ihtimali çok yüksektir. Demek “bulunmaz” bir kitaptır, amma Silivri Mapushanesi’nde var; peki ama ne yok ki, bu vesile ile bulunmaz “şeylere” meraklı Fehmi Üstadım’a teşekkür ediyorum. Borçlarım artıyor.

THE TARAF CERİDESİ
Güzel, söze yine Yalçın Küçük ile girdiğimize göre, şöyle bir soruyu formüle etmekten geri kalmıyorum, ben, eninde sonunda talihli miyim, yoksa bedbaht mı; şunun için soruyorum, hayat-i münevveriyem’de her kim ile kavga ettiysem, şimdi alayı The Taraf ceridesinde toplanmış haldedirler. Bir Murat Belge vardı, herhalde kırk yıl kadar önce hep münazara ederdik, bir defa, aynı masa etrafında, çok kalabalık bir dinleyici önünde, ezcümle, “üniversite yıllarında babanızla mücadele ediyordum, sonra seninle etmeye başladım, yarın oğlunla mücadele edeceğim,” demiştim, pek nasip olmadı ve uzun yıllardır Murat Belge’yi de görmüyordum, unutmuştum. Şimdi Silivri’de, her sabah Cumhuriyet’e edilen son küfürleri görmek ve Silivri Mahkemeleri’nde tutuklama kararlarını, kararlardan önce öğrenmek için The Taraf alıyoruz; babası önce solcu ve sonra Menderes’in propagandisti olmuştu, “Menderes’in borazanı” derlerdi, Yassıada’ya gitti, zavallı Belge hâlâ kabul edemiyor ve bu nedenle Cumhuriyet’ten nefret ediyor. Yazma ve varlık nedeni nefretidir. Oradadır ve bir “dönekoğlu” diyoruz.

Ahmet Altan ise, benim Küfür romanları çıkınca, Cumhuriyet’e küfür romanları yazıcısıdır, yazmayı bırakmıştı ve ben sürgüne gidince ve hapse dönünce yine yazmış, ben yakaladım, “Cumhuriyet’e Karşı Küfür Romanları” çalışmamda var, bir cinsel aşırılık yazıcısı, bir Osmanlı hayranı ve Cumhuriyet karşıtıdır. Her ikisi de, 1992-1993 yıllarında “ver-kurtul” iddiası ile ortaya çıkmışlardı, Kürt illerini Kürtler’e verecek, kurtulacak ve müreffeh olacaklardı; yine karşılarında beni buldular, söz uygunsa bir “Kürt” gazetesinde perişan oldular.

Bir başka ortaklıkları daha var, babası Çetin Altan da solcu olmuştu, bizim partiden iki dönem milletvekilliği yaptı, 12 Mart Darbesi’nde hapse attılar; baba Altan’ın sinirleri bozuldu ve dönekliği seçti. O yıllardan Cumhuriyet’e düşmandırlar, bir bölücü ve bir yıkıcı buldular mı hemen desteklerler; artık bölücü ile yıkıcıyı destekten buluyoruz. Şimdi Murat ile Ahmet Altan The Taraf’ta el ele, kazma vuruyorlar. Doğrusu, artık vuramıyorlar. Dönekzadedirler.

Devam ediyorum, “Varlık Vergisi” benim de alanım oldu; ben orada bir “Copernicus Revolution” buldum, “yaptım” demek istiyorum, tarih yazımımızı tersine çevirmiştim. İşte bu alanda bir Ayhan Aktar ile karşılaşmıştım, Cahit Bey, bu Aktar’ın, Varlık Vergisi üzerine yazdıklarını, Varlık Vergisi’ni “önce maskara, romana çevrilince palyaço, film olunca orospu olarak betimlemekte” şeklinde özetliyor. Ve bu Aktar, şimdi yerindedir, The Taraf’tadır ve tabii The Taraf da aktardadır. Nasıl da birbirlerini buluyorlar, Cumhuriyet’e nefret kusuyorlar ve bulurlar.

KAYRA VE İSLAMİST DİKTATORYA'DA YAŞLANANLAR
Cahit Kayra’ya gelince, bir zamanlar çok yakın olduk, yaşlarımız çok ayrıdır, benim büyüğümdür, ancak zaman geliyor, mücadele yaşları eşitliyor; Çankaya’da otururduk, büyükelçilik resepsiyonlarında ve evlerde buluşurduk, Gönül Hanım piyano çalardı, Cahit Bey aydındır. Müsteşar Memduh Aytür ile sınıf arkadaşı olması gerekiyor, ben ikisinin de ayrı ayrı dostları olma şerefine erişmiştim; bir başka ortak dostumuz vardı, Cemal Süreya, Memduh Bey’i ne güzel çizmişti. Cemal beni “gizli şair” deyip çok abartmıştı, Cahit Bey üzerine çizgilerini ise bulamadım. Ama ne yazık ve pek yazık, islamist diktatoryadayız, Kayra hem beni ve kitaplarımı, hem de bir zamanlar bakan olduğunu hep unutmuş, kitabında iz vermiyor.

Bunu değil, ancak Cahit Kayra’nın anılarını pek sevmiştim, kalın bir kitap, 1938 yılında Siyasal Bilgiler Fakültesi’ni bitirmişti, ben o yıl dünyaya gelmişim, mezuniyetim 1960, Cahit Bey, anılarında “biz İsmet İnönü’ye güvenirdik” diyor, bu tespiti önemli bulmuştum, hâlâ buluyorum. Mustafa Kemal Paşa’nın beğenilme eğrisinin hep doğrusal ve endeksinin her zaman yüksek olduğunu düşünmek çok yanlıştır; bu yanlıştan çıkmadan Celal Bayar’ın başkanlığına rağmen İsmet İnönü’nün cumhurbaşkanı seçilmesini anlayamayız. Ancak anılarında cesur Cahit Bey, bu çalışmasında, çok çekingen ve hatta yılgın görünüyor, çok üzücüdür. İslamist diktatorya’nın etkisini hissedebiliyorum. İslamist diktatorya güzel insanlarımızı yaşlandırıyor ve gençliğin sırrı mücadelededir.

Kayra, bir yerde, “yaşlı avukat Gad Franko’yu Aşkale’ye göndermek zorunda mı idi” sorusunu formüle ediyor; Varlık Vergisi mükellefiyeti nedeniyle pek çok Yahudi İstanbul’dan Van’ın Aşkale kasabasına gönderilmişlerdi, zulüm edebiyatında ve ırkçılık suçlamalarında önemli bir yeri var. Güzel, ancak, Gizli Tarih’te gösterdim, bir, Aşkale yolcuları içinde, kötü muamele gördüklerini söyleyen, yol işinde çalıştıklarını ileri süren bir tek kişi yoktur, herkes soylu, turistik bir geziden bahsediyor. İki, Israel kaynaklarına baktım, Türkiye’den İsrael’e göçen Yahudilerden hiçbirisi gerekçe olarak Varlık Vergisi’ni göstermemektedir. Hiçbir kaynakta hiçbir Yahudi’nin şikayetini bulamıyoruz. Müteşekkir bir halleri var.

Ah, ne ahmak Cumhuriyet düşmanlarımız var, Cahit Kayra’yı sinmiş bir Cumhuriyet savunucusu sayıyorum ve Gizli Tarih’te, bizim Yahudilerimizin, Sovyet hududuna gönderildiği günlerde, Hitler Orduları’nın Yunanistan’ı, Selanik’i işgal ile, bir kısmı bizimkilerle akraba Yahudileri, konsantrasyon kamplarına sevk etmeye başladıklarını gösterebilmiş durumdayım. Ahmakları bir tarafa bırakıyorum, ama yazıyorum, o tarihte İsmet Paşa’nın Hitler’in Türkiye’ye girişini saat ve saat beklediğini Cahit Kayra bilmek zorundadır.

Böyle bir ihtimal karşısında önemli bir Yahudi Cemaati olan Aşkale iyi bir seçimdir; nitekim, daha sonra bir bakan ve başbakan adayı Yalım Erez’in ailesi de oralıdır, İbrani asıllıdır, demek istiyorum. O halde, Aşkale seferi ile Gad Franko dahil seçkin Yahudilerimiz’in koruma altına alındıklarını düşünebiliriz, benim hiçbir kuşkum yoktur. Daha açık yazabilir miyim, Yahudiler’i ve tüm İbrani asıllıları, Türkiye Cumhuriyeti’nde en yüksek yurttaşlardan sayarız ve hep el üstünde tutarız ve tutuyoruz.

VARLIK VERGİSİ, SERVET TARHI
Cahit Bey, sorusunu bir başka soru ile sürdürüyor ve buraya alıyorum, “benim bildiğim romantik ruhlu, avcı acımasızlığı yanında içten merhamet ve insanlık duyguları da olan, eski üstadım Faik Ökte neden böyle yaptı”; bu soruya doğrusu ben de çok şaşırıyorum. Faik Ökte, Varlık Vergisi’ni uygulayan ve daha sonra “Varlık Vergisi Faciası” kitabını yazan zattır, bütün karalamalar bu kitapla başlamıştı. Ancak üstad Faik Ökte, bu kitabı yazdığı tarihte, Demokrat Parti iktidara gelmiş ve İsrael Devleti kurulmuştu; Ökte’ye gelince, bendeki bütün bilgilere göre, İbrani’dir. Bu işte kesilecek düğüm budur.

Bir de vergileri belirleyen ve itirazları değerlendiren bir “Komisyon” vardı ki başında Lütfi Kırdar olduğunu biliyoruz. Kırdar, İhsan Doğramacı ile çok yakın akraba olup ailenin bir büyüğü şimdi Irak ve İngiltere’nin en zenginleri arasında yer alıyor, İbrani asıllıdırlar. “Kır” adını hep “Cyrus” karşılığı olarak yazıyoruz, Yahudiler tarafından özenle taşınmaktadır ve tamamlamış oluyoruz. “This is our country” dememiz yerindedir; bu ülkede Yahudilik, kripto-Yahudilik ve sabetayistlere hiçbir zarar gelmeyeceğini bilmek durumundayız. Başımızın üstündedirler.

Vergi’ye gelince, bunlara “servet vergisi” diyoruz. Fiyatlarda ani bir yükselme varsa, yolsuzluk artmışsa, nüfus ticareti yükselmişse, hızlı ve görülmemiş zenginlikler ve zenginler çıkmışsa, yapılacak ilk iş bir “varlık” ya da “servet” vergisi koymaktır. Demek ki, “Varlık” vergisi adildir, yerindedir ve tüm ilkel vergiler türünden ilkeldir. Ve biz, bu islamist diktatoryadan hemen sonra bir yeni Varlık Vergisi’ne, bir Servet Tarhı’na muhtacız. Geliyoruz.

Peki bitti mi, iki küçük nokta hariç, “bitti” diye biliyoruz. Bir, Ermeni ve Yunani’leri hep ayırıyorum, hep kaybedenlerdir; Kayra’nın çalışmasında Üstadı Ökte’nin, emlakını satmak zorunda bırakılan bir Ermeni mükellefin malını Ökte’nin aldığı yazılıyor, yargılandığını da anlıyoruz. Kazananlar ise sabetayistlerimiz oldular; sadece iki Yahudi’nin kaybettiğini tespit edebiliyoruz, çünkü zenginliklerini Bezmen’e ve Koç’a satmak zorunda bırakıldılar. İki, Kayra, Üstad Ökte’nin bir de “Daha Mesut Bir İnsan” adında, 1958 basımı, bir kitabı olduğunu haber veriyor, Yoldaş Mustafa bulabildi, teşekkür ediyorum. Bizim geleneklerimizde, mapushane, bir “okur-yazar-hane” olmaktadır, geleneklerimizi devam ettiriyorum.

Cahit Bey, “İnsan” kitabını pek önemsiyor, ben pek önemli yanını göremedim, bir tek önemi var ve şudur: “Büyük kitabi dinlere bağlı olanlar arasında bir fark kalmamıştır. Hatta bu dinleri birbirinden ayırmaya mahal kalmamıştır”. Ve pek güzel, ve çok güzel, Hristiyanlığı çok ayrı tutuyoruz ve bunu, “İbraniyet ile İslamiyet birdir” şeklinde anlıyoruz. Varlıkçı Ökte’yi bulmuş oluyoruz ve kutluyorum.

İBRANİYET İLE İSLAMİYET BİR Mİ: ŞLOMO SAND
Artık çok hızlanmam gerekiyor, tiyatrocuların “İtalyan Prova” dedikleri bir usül var, ben “telgraf çekme” diyorum ve telgraflarıma başlıyorum. Başka çarem kalmadı, yazılar uzadıkça uzadılar, amma seçi,m günü bir ara vermek istiyorum, bir “break”, dönüşte, “rentrée”, daha düzenli ve daha yeni olma vaadim var, not ediyorum.

Birinci telgrafı çekiyorum ve bu arada “Aydın Doğan korkma, ben seni korurum,” haberini salıyorum; pek korkar, ve bu telgrafı Aydın Doğan’ın bastığı Şlomo Sand’ın kitabından alıyorum: “Kur’an, Yahudilik’in başlattığı ideolojik yol açıcılığın önemine tanıktır”. Belki de Faik Ökte, aile okulundan bu İbrani dersi biliyordu, ben telgrafıma devam ediyorum: “‘Cennet’ ve ‘ilahi varlık’ üzerine saptamalardan, İbrahim’in, Yusuf’un ve Musa’nın maceralarına, peygamber olarak adlandırılan Davud ve Süleyman’ın buyruklarına dek Kitab-ı Mukaddes, Kur’an’ın bütün sayfaları boyunca yankılanır durur”. Çok enteresan, gerçekten yankılanır durur mu, peki geriye ne “kalır”; her ne ise bu ilk telgraftır. Ve ben de merhamet doluyum, devam etmeden önce, “kaçma Aydın Doğan, ben seni korurum,” diyorum. Şimdi bir parantez açıyorum, çok zengindir ve çok zayıftır, korurum, diyorum. Şimdi bir parantez açıyorum, Şlomo Sand’ın bu çalışmasını, Esad Bey’in “Hazreti Muhammed” kitabı ile birlikte okunmasını öneriyorum. Yazarı önce “Kurban Said” idi, bir çeşit Orhan Pamuk ve sonra Yahudi çıktı, Peygamber’i yüceltiyor, çok yeni bir takdimi var ve yeni bilgiler eksik değil, atın adı Burak olmayıp Barak’tır. Burak’lara duyuruyorum ve Deniz Hakan’ın çevirisini ise pek övüyorum.

İkinci telgraf şu: Burada “Yesrib” geçiyor ki Medine ve/veya Medina’dır; telgraf Medine Yahudileri üzerinedir. İslam’ın yükselişinin arifesinde Yahudilik bu şehir merkezlerinin etrafına yerleşmiş güçlü kabilelerde yayıldı. Bu kabilelerin en bilinenleri – Muhammed de seferlerinin başlangıcında bunlarla karşı karşıya gelmişti – “Yesrib yakınlarındaki Beni Baynuka, Beni Kurayza ve Beni Nadir kabileleridir”. Bunlar Yahudi idiler ve Yahudi kaldılar, Hazreti Peygamber, bir anlaşma ile, Medine’den Yahudi olarak çıkmalarına izin verdiler. Ve gittikleri yerlerde “Nadir” ad ve soyadlarına pek bağlı oldular, bunları ben ekliyorum.

Hep peşlerindeyim, televizyon programlarını hatırlayanlar var mı, izlerindeydim, nasıl olmam ki, Garbaçov ve Ben Kemal’in damad-ı kerimi de “Nadir” soyadını taşıyor; Ben Kemal Karabulut’un, damattan olma kerimden doğma, pek sevgili torunları, Yüce Gök sevgisini eksik etmesin, “Duru” adındadır; bu adı Türk ve Arap isimbilimde bulamıyorum, ama İbraniyet’ten çıkarıyorum. Tabii henüz bir sonuca varmıyorum.

Telgrafın arkası kesilmiyor ve üçüncüsünü çekiyorum: “Yemen Yahudileri Yahudi ulusunun en gururlu ve mert kabilelerinden biri olarak kaldılar”. Ben bunu şöyle de söyleyebiliyorum; Yahudilik’te çok önemlidirler, Yemen’de çoktular ve pek Ortodoks kabul ediyoruz. Tabii ve yine hatırlanacağını umuyorum, buraya gelmeden hemen önce, televizyon programlarında, sürekli Yemen’e gidiyordum; Şlomo Sand’ın kitabından haberim yoktu, çıkmıştı, ama herhalde hemen dağıtımdan çekilmişti, bilmiyordum. Yalnız, Yemen’i, Yahudiler’i ve Nadirler’i biliyordum, hep arıyordum. Aramak mı, işimdir.

Benim sorum şudur, ve bir, Nadir Yahudileri hangi yolla Türkiye’ye geldiler, Yemen’e gittikleri rivayetinden haberdarız. Ben de gittim ve Yemen’de Nadir’i ararken Terim’i bulmuştum, televizyonlarda yerini gösterdiğimi hatırlıyorum. Ve ne bilimdir bizimki ve izin verirlerse “benimki” diyebilirim; bir paranteze giriyorum, tünel gibidir.

Biz, Yemeni’ler, çok geç tarihte ve büyük zaiyat ile Yemeni aldığımızda, Yemeni Yahudiler, Filistin’e geldiler, içlerinde Nadir’ler vardılar. İki, Nadir’lerin bir kısmı, doğrudan Suriye ve Filistin’e göçtüler ve üç, bize, Filistin’den çok Yahudi hicret etti, önemli yerlerde olduklarını duyuyorum. Ve bunları ben yazıyorum, yazdıklarıma şaşırıyorum; ayrıca, Şlomo Sand’ın “icat” kitabında yokturlar, ekliyorum.

Şimdi, Telgraf numara dörtteyim, Fitne’de tanıttığım iki yakın arkadaşa, Ben-Gurion ve Ben Zvi’ye geliyorum; artık Ben’lerimiz çoğalıyorlar, birlikte “Osmanlı” oldukları bir dönem vardı, Yahudi Osmanlı’yı, Yahudi Devleti’ni kuracaklardı, yapamadılar. Şlomo Sand bize, Osmanlı’dan sonra gittikleri New York’ta ne yaptıklarının haberini veriyor, aktarıyorum: “Fellahların kökeni, M.S. VII. yüzyılda Eretz Israel’e ve Suriye’ye boyun eğdiren Arap fatihler değiller. Fatihler, burada rastladıkları çiftçi nüfusu ortadan kaldırmadı.” Bu arada not ediyorum, ırgat Arap’a “fellah” diyoruz ve peki, fatihler ne yaptılar, din değiştirmeye zorladılar; demek ki, iki Ben’e göre, Filistinliler, din değiştirmiş Yahudi’dirler ve buradayız. Bir millet imal ediyoruz.

Telgrafı bilgi mi, 1936 yılında Araplar müthiş isyan ettiler, Yahudiler’i ezdiler, Yahudiler “Ergun” kurdular, İbrani “Örgüt” demektir, karşı hücum yaptılar, işte bu zamanda bu ad çok prestij kazandı, çok sevdik, hep koyduk ve biz bu meseleyi, bizim sevgili oğlumuz Devrim ile kızımız İpek’in babaları, akepe’nin baş anayasacısı, benim öğrencilik yıllarından arkadaşım Ergun Özbudun ile çok konuşuyorduk ve şimdilerde pek karşılaşamadığımız için konuşamıyoruz.

Ama “Ergun”, “e.z.l” ya da “ezel” de oluyor, İbrani’de terör anlamına da geliyor, 1977 yılında teröristler, Menahim Begin ile, Ben Gurion’u yenerek iktidar oldular. Fitne’de yazdım, Menahim Begin, Erdoğan’a model oluyor, ben duruyorum.

AYDIN DOĞAN: KİTAPLARI VE MAAŞLILARI
Şimdilik son telgrafa gelmiş oldum, “İcat” kitabı Hazar Yahudileri’ni ve Koestler’in kitabını çok ciddiye alıyor. a, Hazar Türk Devleti, Yahudi oldular. b, Yahudi Hazarlar batıya doğru gittiler. c, Hitler, bütün Yahudiler’i ortadan kaldırdı ve sadece, Hazar ve daha doğrusu Türk kökenli Yahudiler kaldılar. d, Bunlar Eşkenaz olmuşlardı. e, Israel Devleti’ni kurdular. Ve ben “Bravo Aydın Doğan,” diyorum, Şlomo Sand’ı bize kazandırmıştır ve önemli bir kavşağa gelmiş durumdayız.

Artık bitiriyorum, amma önce Aydın Doğan’ın hesabını kesmek istiyorum, çok kısa tutuyorum. Bir, benden sonra sabetayizm üzerine en önemli çalışmaları Soner Yalçın yapmıştı, “Efendi” dizisini, Aydın Doğan’ın yayınladığını biliyoruz. İki, Hürriyet’te sürmanşet, benim sabetayist olduğumu ilan etmişti, hiçbir şikayet ve itirazım olmamıştı.

Üç, Marc Baer’in, Stanford’dan çıkan “The Dönme” kitabının Türkçe çevirisini yayınlayacağını duymuştum, olmadı ve Şlomo Sand ile telafi ettiğini görüyoruz. Üç nokta ile bitiriyoruz.

Bir, sabetayizmi, Yahudilik’i özgürletici bulduğumu hiç saklamıyorum. İtirazım, bir bölümünün Israel’e bağlanmasına ve Türkiye’de kendilerinden başka hiç kimsenin yükselmesine izin vermemeleridir. Bunu eşitliğe aykırı buluyorum ve eşitsizliğe itirazım komünistlik sayıldığını ise hep duyuyorum. Ancak yine de yapıyorum, ve kabul ediyorum.

İki, ama şimdi hem Soner ve hem ben hapisteyiz ve bizi en çok maaşlıları M. Ali Birand, Cüneyt Özdemir, Sedat Ergin mahkum ediyorlar, savcılardan kötüler ve bunalttılar; “gel, Aydın Bey, bunları işlerinden kurtar ve ben seni kurtarırım,” demek istiyorum. Önerim, Tayyip Bey ile vergi takasına benziyor ve doktrinde buna “kurtar-kurtar” diyoruz. İkimiz de kâr ederiz ve arkamızda Şlomo var.

Üç, Işık Ergüden’in çevirisi güzel, gerçi henüz Fransızca aslıyla karşılaştırmadım, ama akıcı bir Türkçe okuyoruz. Çeviri kokusu almıyoruz, bir yerde Ben-Gurion’u, devlet başkanı işaret ediyor ki, önemsizdir; önemli olan “mizrahi” sözcüğünü “mezhep” sayması, İbrani olup mizrah’tan geliyor ve tam “doğulu” karşılığıdır. Yalnız dar anlamda “Iraklı” ve daha özel kullanımda, “Yahudi” karşılığı olarak kullanıyoruz. Sevant İngilizce’de “I am Mizrahi”, tam “ben Yahudi’yim” demektir, ve bitirmiş oluyorum.

Yalnız, şimdilerde, çok şükür, biz de savant ve bilgin bir kavim olduk, Kenan Doğulu’yu pek biliyoruz, pek seviyoruz, şarkıcılığına bakmadan pek yükseltiyoruz. Belleğim beni yanıltmıyorsa, Yurdaer Doğulu’nun oğludur, uygundur ve ben henüz hiçbir şarkısını dinleyebilmiş değilim, ama kusur benimdir. Ben de seviyorum, ve bizim Güneyliler’e benzetiyorum."

Odatv.com