Hikikomori: Sosyal Geri Çekilme Sendromu

Son birkaç yılda, sosyal yoksunluk sendromunun prevalansında endişe verici bir artış oldu.

Bu fenomen, gönüllü geri çekilme ve yalnızlık ile karakterizedir. Bu durumdan etkilenen insanlar dış dünyalarını düşmanca, şiddetli ve saldırgan olarak algılarlar. Bu nedenle, bu insanlar aşırı hücre hapsi istiyor.

Bu sendrom başlangıçta Japonca’da “kapalı olmak” anlamına gelen hikikomori adıyla biliniyordu . 2000 yılında Japon psikiyatrist Tamaki Saito tarafından ortaya atıldı. Bu doktor, en az 6 aylık bir süre boyunca kasıtlı olarak kendini engellemeye dayalı yeni bir sosyal hastalık olarak tanımladı. Çoğu zaman, sosyal geri çekilme sendromu, herhangi bir sosyal etkileşimi, eğitim faaliyeti veya iş taahhüdü olmayan genç yetişkinleri etkiler.

Sosyal geri çekilme

Sosyal yoksunluk sendromundan mustarip insanlar, dış dünyayla her türlü temastan kaçınma eğilimindedir. Konfor alanlarından ayrılma korkuları aşırıdır. Bunu yapmak için, etkilenen kişi kendini tamamen izole eder. Kendilerini uzun süre odalarına kilitlerler. Dışarı çıkmamalarının temel nedeni yalnız kalmak istemeleridir.

Bu insanlar, kendilerini küçük alanlarına güvenli bir şekilde kapatana kadar tüm iletişim kanallarını yavaş yavaş keserler. Önceleri günlerce odalarına kapanıyorlar. Sonra haftalarca yaparlar ve hatta yıllarca devam edebilir. Günlerini uyuyarak, televizyon izleyerek veya sanal video oyunu dünyalarına dalarak geçirirler.
Çoğu durumda, arkadaş çevreleri çok küçüktür veya yoktur. Sosyal izolasyon sendromlu gençler, elektronik cihazlar aracılığıyla dış dünya ile iletişim kurmaktadır. Ciddi şekilde etkilenen insanlar çevrimiçi etkileşime bile girmezler.

Sirkadiyen ritimlerindeki değişiklikler

Sosyal yoksunluk sendromu, etkilenen kişinin temel biyolojik değişkenlerinde geçici salınımlara neden olur. Örneğin, bu gençler gündüz uyuyabilir ve geceleri video oyunları oynayabilir. Yemek söz konusu olduğunda, bu sendromlu insanlar onları garip saatlerde yer. Kısıtlama olmadan yerler ve yemeğin besin değerini umursamazlar. Sık sık kendilerine fast food teslim edilebilir veya önceden pişirilmiş yemeklerden geçinebilirler.

Aynı şekilde hijyene de önem vermiyorlar. Genellikle etraflarında çok fazla çöp olma eğilimindedir. Bunun nedeni ise sokağa çıkmayı, hatta odalarından çıkmayı, hatta tükettikleri fast foodların çöplerini bile atmayı reddetmeleridir.

Ebeveynlerin rolü

Shinguru , İngilizce’de kabaca “parazit single” anlamına gelen Japonca bir terimdir. Ebeveynleriyle birlikte onların bakımı ve vesayetinde yaşayan yetişkinleri ifade eder. Kendi başlarına elde edemeyecekleri rahat bir hayatın tadını çıkarmaya çalışırlar.

Bu sendromlu gençlerin ailelerinin diğer üyeleriyle pek bir ilişkisi yoktur. Bazen bu gençler anne babalarını korkutup saldırgan davranışlar sergileyebilirler. Diğerleri, zamanla endişe ve depresyona dönüşen bir üzüntü tarafından tüketilmiş gibi görünüyor. Bazı durumlarda, bu münzevi yaşam tarzı ve derin memnuniyetsizlik onları intihara sürükler.

Sosyal yoksunluk sendromu alt tipleri

Sosyal geri çekilme sendromunun tüm alt tipleri, gönüllü geri çekilme ile karakterizedir. Ancak bu ızdırabı olan tüm insanlar kendilerini aynı şekilde veya aynı ölçüde kapatmazlar. Uzmanlar dört tür hikikomori tanımladı :

• Prehikikomori : Bu insanlar kolej veya üniversite kurslarına gitmek için dışarı çıkarlar . Bununla birlikte, mümkün olduğu kadar başka herhangi bir sosyal etkileşimden kaçınmaya çalışırlar.

• Sosyal hikikomori : Çalışmayı veya okumayı reddediyorlar, ancak bazı sosyal ilişkileri var. Bunlar çoğunlukla çevrimiçi ilişkilerdir.

• Tachisukumi-gata : Bu tip kişilerde belirgin sosyal fobi görülür. Dış dünyayla karşılaştıklarında korkuları onları felç eder.

• Netogehaijin : Kelimenin tam anlamıyla “bilgisayar zombisi” anlamına gelir. Bu gençler tamamen yalıtılmış durumda ve tüm zamanlarını bilgisayarda veya diğer sanal ortamlarda geçiriyor.

Hikikomori fenomenini açıklayabilecek bazı hipotezler

Şu anda bu psikolojik değişimi açıklayacak nedenleri bilmiyoruz. Bazı teorisyenler, teknolojinin kendisinin bu insanların gerçeklikle temasını kaybetmesine neden olduğuna inanıyor. Diğerleri, onları geri çekilmeye götüren aşırı aile baskısının ürünü olduğuna inanıyor. Durum böyle olunca anne ve babalarının gelecekle ilgili beklentileri ilk önce kendileriyle iletişimlerini kesmelerine neden oluyor. Yavaş yavaş, diğer insanlarla aynı şeyi yapmaya geliyorlar. Bazı teorisyenler ayrıca sosyoekonomik veya sadece ekonomik faktörlerden bahseder.

Bu sendrom ilk kez Japonya’da tanımlanmıştır.

Bu nedenle, ilk önce yalnızca bireysel ve rekabetçi Japon toplumuyla bağlantılı olduğuna inanılıyordu. O ülkede milyonlarca insan mağdur. Ancak son yıllarda İspanya, İtalya, ABD, Umman, Hindistan gibi ülkelerde bu sendrom veya benzeri sorunların vakaları artmıştır.




Alıntı