Gitмelerin ve bitмelerin мevsimi Ayrılık

Aşk Sevipte Kaybetmek mi


Hiç titremesin ne elin
Ne de bana verdiğin yüreğin sil gitsin
Bana inanmadın güvenmedin ya;
Hiçbirşeyin önemi kalmadı benim için
Buruşturup bir yana atsan
Belki bu kadar acımazdı kalbim
Hiç titremesin elin sil gitsin
Ben sensiz kalmam nasıl olsa
Dünyanın öbür ucunda da olsan
Gözümü yumsam yanıbaşımda olacaksın



Elimi kalbime koyacak olsam
Usul usul dokunurum sana kaçamazsın
Çok yoruldum artık inan
Ne anlatmaya halim kaldı
Ne de anlaman için zaman
Vazgeçmeyeceksin inandıklarından
İşte o yüzden sevgilim
Hiç titremesin elin yüreğin
Sil gitsin



Aşk Sevipte Kaybetmek mi ?
Aşk, yaşamayı bilene aşktır
Aşk, sevmeyi bilene aşktır
Aşk, özlemleri ile aşktır
Aşk, hasrettir !
Aşk nedir biliyormusun ?
Aşk anlatılamayacak kadar anlamlı
Anlatılamayacak kadar güzel
Bir o kadar da yürekliliktir !
Ben yürekliydim ama şimdi ağlıyorum

Adın, Şiirlerime Öğrettiğim İlk Alfabeydi

Keşke sadece hoşça kalsaydım. Tıpkı senin istediğin gibi. Senin dediğin gibi. Senin öyle kalacağımı sandığın gibi. Sana erken gelişlerimle değil, seni çok sevişlerimle değil, senden vazgeçemeyişlerimle değil. Sadece hoşça kalsaydım.Bizim aramızda bir tek başkası yoktu. Kilometreler vardı. Bitmek bilmeyen günler vardı. Bana gelip gelmeyeceğini bile bilmediğim yollar vardı. Takvim yaprakları vardı. Sonra anladım ki bana geleceğin güne asırlarca şafak, saçım da sayamayacağım kadar çok aklar vardı. Seni uzakta oluşlarınla sevdim. Ne zaman çıkıp gelmek istesem beni kabul etmeyişlerinle sevdim. Sana ne zaman elimi uzatsam bana el sallayışlarınla sevdim. Bir insan ne kadar uzağa gidebilirdi? Gelirdim. Çağırsaydın o en uzağa bile gelirdim. Ardımda ne varsa bırakır gelirdim sana. Senin ardına bakmadan bıraktığın beni bile bırakır, kendimi almadan gelirdim. Baştan yaratırdın beni.Yine seni çok severdim.Öyle uzaklara gidiyordun ki. Beni alıp gidiyordun. Seni alıp gidiyordun. Bizi bırakıyordun. Bizi sahipsiz bırakıyordun. Sonra ben de gittim. Seni unutmaya giderken geri dönüp yanıma yine seni alarak gittim. Gittiğim her yola, her yere, geçirdiğim her yıla seni anlatarak gittim. Seni seven beni, seni bekleyen beni, seni özleyen beni bırakarak gittim. Onlarsız yapamayacağımı bile bile gittim. Sonra sen beni sevdin. Ben gitmiştim bana geldin. Yoktun. Ve ben gidişini bile kabullenemezken yokluğunu başkasının çocuğu gibi kabullenip bağrıma bastım. Artık ikimizde hoşça kalamayız. Kalmak hiç gitmemektir. Biz gittik. O en uzak yere gittik. Ben sana erken gelişlerimi yanıma alarak gittim. Sen bana geç gelişlerini yanına alarak. Seni severken gidişlerini vurup ömrüme gömdüm. Senden vazgeçmişken geri gelişlerini alnından öptüm.

Yaralım.
Kan revan içinde kalanım.
Gidiyorum.
Ben senin arda kalanınım.
Bağışla ardında kalmaktan sende kalamadım.

(Yar’e yazılmıştır / Yare: Ayrılık Acısı)

E.GELİR

Uzanıyorduk.
Bu kadar mutlu olmaktan korkuyorum dedim.
Ve iç çekerek devam ettim;
Bir gün ayrılırsak sen başkasıyla evleneceksin ben başkasıyla.
Ne tuhaf öyle değil mi?
Evet dedi.
Elbette evlenebilirsin ama o evleneceğin kişi ben olmam bunun acısı ne demek biliyor musun?
Sustum sadece sarıldım.

Yalan ölür mü?
Onu gördükten sonra öldü.
O kendime söylediğim yalanları unutturacak kadar gerçekti.
O beni çok sevdi.
Ben de onu.
Sonra o gitti.
Baş başa kalmak için kaçtığımız kalabalığın içinde yapa yalnız kaldım.
Ne kadar ıssızmış bu şehir.
Hoşça kal dediği günden beri
Kimsesizmişim gibi kaldım kendimle.
İyileşmeyen yaralarımla kaldım.
Hiçbir zaman seni unutamayacağım anılarımla kaldım olduğum yerde.
Ayrılığımızın üstünden onca yıl geçmesine rağmen
İlk tanıştığımız günü hala hatırlıyorsam,
Seni hiç unutmamışım demektir.
Unutmadım!
Gitmeliydin ve kendince haklıydın belki de.
Ama sanki o ellerine hiç dokunmuşluğum yokmuş ta
Elinin tersiyle beni iter gibi yanımdan geçip gidişlerin yok mu?
Kahrediyor onurumu.
Hani şu koynunda hiç uyumuşluğum yokmuş gibi beni görmezden gelişlerin.
Hani hiçbir şey yaşamamışız gibi beni yabancı biriymişim gibi görüşlerin.
Biz ne zaman düşman olduk birbirimize bu kadar?
Bilmelisin ki,

Karıncalar bile yan yana geçerken birbirlerine dokunurlar!

Herşeyi yazdım. Sen yokken neler yaşadığımı. Nasıl acı çektiğimi. Acımı tarif ettim sana. Büyüklüğünü değil sadece anlatabildiğim kadarını yazdım. Sensiz geçen geceleri, sensiz başlayan günleri, gelmediğin akşamları , herşeyi yazdım sana. Ne kadar aksi biri olduğumu, hiçbir şeyden mutlu olamadığımı, günden güne ne kadar da çirkinleştiğimi yazdım. Tüm düzenim senmişsin. Tüm gücüm. Sen yokken herşeyi nasıl kaybedip bulamadığımı, kendimi nasıl dağıttığımı yazdım. Ama o mektubu sana gönderemedim.

Bir mesaj yazdım sana. Numaranı silmiştim ama ezberimdeydi. Yazdım ,yazdım. Adresimi yazdım. Seni hiç unutmadığımı, hala ne kadar çok sevdiğimi yazdım.Bu mesajı okuyunca geleceğine inandım. Numaranı yazdım ama o mesajı sana gönderemedim.

Arada bir de olsa iyi olduğumu bil istedim. Kendimi toparlamak için çabaladığımı, ağlamamayı yavaş yavaş başarabildiğimi, kendime iyi bakmaya başladığımı bil istedim. Seni beklediğimi, kiminle, nerede olursan ol bana döneceğine inandığımı bil istedim. Bu haberi sana göndermek istedim, gönderemedim.

Kargo hazırladım. İçine çocuğumuzla izlemek için aldığm ilk filmi koydum. Adını yazdığım kağtları, senin için yaptığım kum boyamayı. O çok sevdiğin eski tip arabalardan koleksiyon yapmıştım hepsini koydum. Yazdığım şiirleri, sana çok yakışacağını düşünüp aldığım gömleği, yokluğunda alıp bileklerime sıktığım yarısı boşalan parfüm şişelerini koydum. Ama o kargoyu sana gönderemedim.

Gelmek istedim sana. Yaptığım hatalardan af dilemek, sana sarılmak, seni öpmek istedim. Herşeyi bırakıp herşeyin olmaya gelmek istedim. Yanına gelmek, sana gelmek. Tüm yolları bitirip, bin bir tane sokaktan geçip sana gelmek istedim. O gönderemediğim mektupları, haberleri, mesajları,kargoyu yanıma alıp sana, bana, bize ait ne varsa hepsini yanıma alıp sana gelmek istedim. Hazırlandım. Yola çıktım.Taksiye bindim.Nereye? diye sordu.

Bilmiyorum dedim.
Nerede olduğunu bilmiyorum !

Hiçbir şey kalmaz size ait.
Sizden geriye hiçbir şey kalmaz.
Fotoğraflarınız kalmaz masanın üstünde.
Takvim yaprakları kalmaz yerinde, zaman geçip gider onun gibi arkasına bakmadan.
Vurup gittiği kapı açık kalmaz.
Kokusu da alır başını gider.
Artık o da sizinle kalmıyordur.
Siz olduğunuz yerde kalmışsınızdır o son konuşmayla.

-Hoşça kal.
-Sen de.

Fotoğraflarınız düşer önünüze sakladığınız kitabın arasından, elinize alırsınız,
Cesaretiniz yoktur bakamazsınız.
Sesini duyarsınız yol da tesadüfen, belki benzetiyorsunuzdur, belki gerçekten O'dur,
Ama dönüp bakamazsınız.
Birlikte oturduğunuz bankın yanından geçerken asla bakamazsınız oraya, asla.
En sevdiği filme rastlarsınız televizyonda çevirirsiniz kanalı hiç görmemiş gibi,
Bakamazsınız.
O son konuşma kalmıştır sadece gözünüzün önünde.
Başka hiçbir şeyi görmemiştir gözünüz acıdan.
Oysa bir tek ona bakmak istemişsinizdir hayatınız boyunca kendinize değil.

-Kendine iyi bak.
-Sen de.

Bir tek ona varsın istersiniz tüm yollar.
Bir tek gelecekse o gelsin, o gelmeyecekse hiçbir şey gelmesin istersiniz.
Bir tek onu beklemek istersiniz.
Bir tek ona sarılmak istersiniz yolun ortasında.
Bir tek onunla el ele yürümek, bir tek ona sarılmak istersiniz.
Oysa o sizi yarı yolda bırakır tek bir cümlesiyle.
Artık tek başınasınızdır.
Ne yapacağınızı bilemesiniz.

-Yolun açık olsun.
-Senin de.

Ne kadar büyük bir aşk yaşarsanız yaşayın,
Her aşk kısa sözcüklerle biter.

Sevgilim, seni seviyorum. Gözlerinin içi kendimi gördüğüm en güzel ayna. Şimdi sana özledim desem gücüne gidecek herkesin. Daha az önce yanımdaydın. Daha az önce saçımı okşayıp beni sevdin. Sevgilim, seni seviyorum. Bir gece benimle uyusan sensiz geçirdiğim tüm gecelerden özür dileceğim. Kokunu içime öyle bir çektim ki içime sinmeyi bırak, içime yerleşti kokun. Ah senin o güzel koynun. Sevgilim, seni seviyorum. Ellerin tenimin açık adresini bilen tek varlık bu hayatta. Bir tek sen dokundun bana. Seni seviyorum. Bir adamla bir kadının birbirini sevmesi gibi değil. Birbirlerinden başka hiçbir şey görmemesi gibi değil. Seni seviyorum. Senden önce kimse olmadı der gibi değil. Senden başkasıyla yapamam der gibi değil. Anla işte.Seni seviyorum.İlk kez aşık olmuşçasına da değil. Ben anne sen baba olmuşçasına.

Ben senin neyinim?
Geçirdiğin vakit miyim?
Hayatında ki hiç kimse miyim?
Yoksa hiç kimse bile değil miyim?
Alışkındım ben.
Senden gelecek herşeye razıydım.
Acılara, vedalara hatta ayrılıklara bile.
Sonra alınganlıklarım da oldu benim.
En yüksek şiddette sarsıntılarım,
Sönmeyen yangınlarım oldu.
Sonra alınganlıklarım kırgınlıklara bıraktı yerini.
Sayamayacağım kadar çok parçalara ayrıldım.
Toparlayamayacağım kadar başka yerlere dağıldım.
Kırıldım.
Aslında beni değil.
İçimde ki seni kırdın.
Dokunduğum seni.
Gördüğüm seni.
Öptüğüm seni.
Ellerimi, gözlerimi, dudaklarımı kırdın sen.
En çok ta yüreğimi.
Benim için endişelen istedim oysa ki ben.
Beni merak et.
Beni kaybetmekten kork istedim.
Başka yataklar da kendini bu kadar kolay kaybeden biri olduğunu unutup,
Bana aşık olduğunu sanıp, kaybetmekten korkmanı bekleyecek kadar aptal biriyim.
Kahretsin !

Biz birbirimizin en büyük sığınağıydık.
Ne zorluklar yaşadık kendimizce.
Nelere göğüs gerdik, kaç acıya yüz çevirdik birlikte.
Biz birbirimizin yavrusuyduk.
Birbirimizin oğluyduk birbirimizin kızı.
...Öz evladımız gibi sevdik birbirimizi.
Tapar gibi.
Her an kaybedeceğim diye korka korka yaşar gibi.
Şimdi senin kirpiklerin benim yüzüme değmiyor.
Benim gülüşüm senin nefesine.
Oysa iki dudak arası kadar mesafe koyamazdık biz birbirimize.
Yenildik.
Nasıl oldu, nasıl bitti farkına varmadan bizi yok ettik.
Yolun açık olsunlar, hoşçakallar, kendine iyi baklar.
Hepsini tükettik.
Ve en kötüsü seni hep seveceğim değil bir daha gelmeyeceğim olmuştu son Sözüm.
Bir daha gelmeyecektim çünkü bin parçaya bölünmüştüm.
Hangi parçam aşıktı sana?
Hangi parçam senden başka bir şey görmüyordu?
Hangi parçam seni seviyordu?
Ben hangi yarımla gelecektim sana?
Ve sen beni hangi kanattığın yaramdan tanıyacaktın?

Bu kez belki de ilk kez yahut son kez hiçbir şey yapmayacağım.
Bizim için.
Çünkü bizim için ne yaptığıma inandıysam işte o kadar bile biz olamamışız birbirimiz için.

Sen oraya git.
Orası nereyse işte.
Uzak olsun, gurbet olsun, benim bilmediğim yerler olsun.
Vuslat ol sen bana.
Tenim kokunu unutsun.
Sen oraya git.
Orası nereyse işte.
Hiç söylemeden git, bekle demeden git, döneceğim demeden git.
Orası, hiç bilmediğim şehirler olsun.
Orası, adresini asla bulamayacağım evin olsun.
Orası, bir kez olsun göremeyeceğim odan olsun.
Yeter ki oraya git.
Alışamadığın bir yer de olsa, sevemediğin bir yer de olsa, yapamayacağın bir yer de olsa oraya git.
Sen bir tek O'na gitme.
Ona gidersen yaşayamam.
Ona gidersen ben buna alışamam.
O'nun tenine dokunduğun da en uzak yere gitmiş olursun.
O'na gittiğin de en uzak diyarlara varmış olursun.
O'na gidersen ne o yerden dönüşün olur, ne de beni döndüğün de bıraktığın yer de bulursun.
Sen O'na değil oraya git sadece.
Orası nereyse işte...