Biz birbirimizin en büyük sığınağıydık.
Ne zorluklar yaşadık kendimizce.
Nelere göğüs gerdik, kaç acıya yüz çevirdik birlikte.
Biz birbirimizin yavrusuyduk.
Birbirimizin oğluyduk birbirimizin kızı.
...Öz evladımız gibi sevdik birbirimizi.
Tapar gibi.
Her an kaybedeceğim diye korka korka yaşar gibi.
Şimdi senin kirpiklerin benim yüzüme değmiyor.
Benim gülüşüm senin nefesine.
Oysa iki dudak arası kadar mesafe koyamazdık biz birbirimize.
Yenildik.
Nasıl oldu, nasıl bitti farkına varmadan bizi yok ettik.
Yolun açık olsunlar, hoşçakallar, kendine iyi baklar.
Hepsini tükettik.
Ve en kötüsü seni hep seveceğim değil bir daha gelmeyeceğim olmuştu son Sözüm.
Bir daha gelmeyecektim çünkü bin parçaya bölünmüştüm.
Hangi parçam aşıktı sana?
Hangi parçam senden başka bir şey görmüyordu?
Hangi parçam seni seviyordu?
Ben hangi yarımla gelecektim sana?
Ve sen beni hangi kanattığın yaramdan tanıyacaktın?

Bu kez belki de ilk kez yahut son kez hiçbir şey yapmayacağım.
Bizim için.
Çünkü bizim için ne yaptığıma inandıysam işte o kadar bile biz olamamışız birbirimiz için.