Bekleyiş

Genç adam elinde bir demet çiçek, sahile koşarak geldi. Gözleri şöyle bir sahilde gezindi, aradığını göremeyince de ilk gördüğü banka oturup sevdiğini beklemeye başladı.

Sevgilisinin en sevdiği çiçeklerdeki bunlar; kırmızı, kan kırmızısı güller… Sanki dalından yeni koparılmış gibi tazeydiler. Buram buram kokuyorlardı; sevgi kokuyor, aşk kokuyor, en önemlisi de Özlem ve hasret kokuyordu güller. Hepsinin üzerinde damlalar vardı. Sanki ağlıyor gibiydiler. Genç adam güllere baktı, sanki onlarla konuşuyormuş gibi, “Neden ağlıyorsunuz? Bakın ben ne kadar mutluyum, “ dedi.

Az sonra sevdiğini göreceği için kalbi yine deli gibi atmaya başladı. Ne zaman onu düşünse, onunla buluşacağını hayal etse, kalbi hep yerinden çıkacakmış gibi oluyordu.

Senelerdir birbirlerini sevmelerine rağmen ikisi de sevgilerinden hiçbir şey kaybetmemişti. Onları hiçbir şey ayıramazdı. Ne hasret ne ayrılık ne de ölüm…

Genç adam telaşla saatine baktı. Sevdiği yine geç kalmıştı, bir dakika geç kalmıştı. Üstelik o, sevdiğini bekletmemek için dakikalarca önce koşarak geliyor, onu beklemeyi bile seviyordu. Ama sevdiği her zaman bunu yapıyordu.

Devamlı kendisini bekletiyordu. “Herkesin bir kusuru olurmuş” diye düşündü ve gözlerini önündeki uçsuz bucaksız denize dikti. Denizin sonu yok gibiydi, tıpkı sevdiğine olan aşkı gibi denizin de sonu yoktu. Sonsuzluğa uzanıyordu.

Aslında bugün onlar İçin çok özel bir gündü. Kendi aralarında sözleneceklerdi. Delikanlı önce bunu sevdiğine açmış, sonra da gidip iki tane yüzük almıştı. Bu kadar önemli bir günde onu bekletmemeliydi.

Ama alışmıştı artık beklemeye, “Zararı yok biraz daha beklerim, diye düşündü. Güllerin yaprakları nedense hâlâ ıslaktı. Bir türlü anlayamıyordu onları. Her şey bu kadar Güzelken neden ağlıyorlardı ki? İşte az sonra sevdiği gelecek, ona sarılacak kucaklaşacaklardı. Sonra söz yüzüklerini takıp evliliğe ilk adımlarını atacaklardı.

Genç adam öyle heyecanlıydı ki sevdiğine kavuşmak için can atıyordu. Martılara baktı, birbirleriyle oynaşıp uçuşan martılara… Ne kadar güzel dans ediyorlardı havada. Tekrar saatine baktı. Endişelenmeye başlamıştı. Sevgilisi yine geç kalmıştı hem de çok. Bu kadar geç kalmaması gerekiyordu. İşte her gün burada buluşmak için sözleşmiyorlar mıydı? Her gün sahile, martılara bakarak denizin onlara anlattığı masalları dinleyerek birbirlerine sarılıp hasret gidereceklerine söz vermiyorlar mıydı? O zaman neden gelmemişti yine?

Aklına kötü düşünceler gelmeye başladı. Hayır… Hayır… Olamazdı. Sevdiğine bir şey olamazdı. Onsuz hayat yaşanmazdı ki…

“O ölse bile devamlı yaşar.” diye düşündü genç adam. Bunun düşüncesi bile hoş değildi. Gözlerini yere indirdi. Gözyaşlarını kimsenin görmesini istemiyordu. Zaten nedense etrafındaki insanlar ona sanki kaçık gibi bakıyorlardı. Rahatsız olmaya başladı bu bakışlardan.

Yine sevgilisi düştü aklına. “Neden gelmedi acaba?” diye düşünmeye başladı. Gözlerini kapattı. “Yedi sene oldu, “ dedi. Daha fazla dayanamadı. Kalbi parçalanacak gibi oluyordu. Gözlerinden bir damla daha yaş güllerin üzerine damladı.

“Yine gelmeyecek galiba, en iyisi ben onun evine gideyim,” diye mırıldandı. Hiç olmazsa gülleri her zamanki gibi yanıma koyar, ona vermiş olurdu.

Genç adam ayağa kalktı. Sevdiğiyle buluşmak üzere, yeşil tepenin ardındaki mezarlığa doğru yürümeye başladı.