Seçtiğin yemeklere göre sen bencil değilsin!
Sen bencil değilsin. Sen hiçbir konuda bencil olamıyorsun, belki de asıl problem bu. Hep önce başkalarını düşünüyorsun, onların ihtiyaçlarını, duygularını ve isteklerini kendi önceliklerinden daha değerli görüyorsun. Bir şey yapmadan önce “Acaba kim nasıl etkilenir?” diye uzun uzun düşünüyorsun. Kendi hakkın olan bir şeyi istemek bile bazen sana bencillik gibi geliyor, sırf kimseyi üzmemek için çoğu kez geri çekiliyorsun. Bir karar alırken, başkalarının iyiliğini öyle çok göz önünde bulunduruyorsun ki, kendi isteklerin arka planda kalıyor. Sanki kendi mutluluğun başkalarının mutluluğuna bağlıymış gibi davranıyorsun. Belki bu seni vicdanen rahatlatıyor, ama gerçekten mutlu ediyor mu? Çünkü insanın sınırlarını hiçe sayması ve hep fedakar olması bir noktada yorucu hale geliyor. Hep başkalarını düşünmek seni bir süre sonra görünmez yapıyor, farkında mısın? İnsanlar senin anlayışını, sessiz fedakarlıklarını bir süre sonra bir zorunluluk gibi görmeye başlıyor. Çünkü onlara göre sen zaten hep böylesin; sen zaten hep verirsin, hep anlayış gösterirsin.