Sen bencil bir insansın. Senin için hayat, çoğu zaman kendi isteklerin ve ihtiyaçların etrafında dönüyor. Bir şeyleri paylaşman gerektiğinde, önce kendine yetip yetmeyeceğini düşünüyorsun. İnsanlar sana ne kadar yakın olursa olsun, çoğu zaman onların ihtiyaçları ve duyguları ikinci planda kalıyor. Onların fedakarlıkları, çabaları ya da sana sundukları anlayış, senin önceliklerin kadar önemli olmuyor. Bu, belki farkında olmadan yaptığın bir şey, belki de bilinçli bir seçim. Ancak çoğu zaman, senin için önemli olan bir şeyi elde etmek söz konusu olduğunda, diğer insanların ne hissettiği ya da ne kaybettiği pek umurunda olmuyor. Kendini koruma içgüdüsü mü bu, yoksa dünyaya karşı geliştirdiğin bir savunma mı? Belki de geçmişte sana yapılanlardan ders çıkardın ve “önce ben” demeyi öğrendin. Ama farkında mısın, bazen bu tavrın seni yalnızlaştırıyor? İnsanlar seninle paylaşımlarında tereddüt ediyor, çünkü içten içe, ne kadar verirlerse versinler, senden aynı karşılığı almayacaklarını hissediyorlar. Sen kendini güçlü hissediyorsun belki, ama bu güç bazen çevrendeki bağları zayıflatıyor.

...
Her nokta bir bitişken, ben sana üç nokta koydum...
Yanyana gelen bu üç nokta, boğazımda düğümlenen sana söyleyemediğim yarım bıraktığın karanlığım...
Bitirmeye cesaret edemediğim harflerim...
Keşfedilmemiş bir şarkının notasında dans eden bir kadının gölgesi...
Bazen korku, bazen hüzün, bazen sevinç...
Tamamlanmamış Sen ve Ben..