Her gece aynı tavanda çürüyoruz

Sırf birisini kaybetmek istemediğin için daha fazla anlayışlı ve affedici olmaya çalıştıkça, karşındakine de hak vermeye, düzeltir sanarak konuyu kapatmaya çalıştıkça, kimse seni kaybetmekten de incitmekten de korkmamaya başlıyor. Hayattan alınacak en büyük derslerden biri de budur.

Kimseye demeden, kimseye değmeden, kimseden almadan, kimseden ummadan, kimsenin saçına ak olmadan, kimsenin sırtına yük olmadan, kimsenin kalbine iz bırakmadan sıyrılıp gitmek lazım bu dünyadan.

Başın döner, gözlerin kararır ve bilincini yitirirsin. Sonrası sonsuz karanlık. İşler bir kere kötüye gitmeye başladı mı durduramazsın. Ardı arkası kesilmez, dibe battıkça batarsın. Bi noktadan sonra her şeyin normale dönmesi için değilde, işlerin bundan daha kötüye gitmemesi için dua edersin. Bi çare, bi çıkış yolu ararsın kendine. Ama tüm bu aramalar boşunadır. Ne sesini duyan biri vardır etrafında, ne de çaresizliğini gören. Tek başınasındır bu hayatta. Aldığın hiçbir karar tatmin etmez, seçtiğin tüm yollar çıkmaz sokaklara götürür seni. Hikayenin bittiğini düşünürsün, sonra nefes aldığını fark edersin. Ve aldığın her nefes, seni hayatta tutacak olan bir umuda dönüşür. Her kaybedişte yeniden başlarsın. Daha da güçlenerek başlarsın. Ve daha da hızlanarak dibe batarsın. En dibe batarsın. Başın döner, gözlerin kararır ve bilincini yitirirsin. Sonrası, sonrası sonsuz karanlık.

Açar kan kırmızı yediverenler,
Ve kar yağar bir yandan.
Savrulur karacadağ
Savrulur zozan.
Bak bıyığım buz tuttu, üşüyorum da.
Zemheri de uzadıkça uzadı,
Seni baharmışsın gibi düşünüyorum.
Seni Diyarbekir gibi...
Nelere, nelere baskın gelmez ki seni düşünmenin tadı

Ahmed Arif / Diyarbekir Kalesinden Notlar