Çizmelerimi çıkarayım, sedye kirlenmesin...

İkiz kardeşler İsmail ve Süleyman Çata…
Aynı gün evlenmiş, aynı yerde askerlik yapmış, aynı vardiyada madene inmişlerdi. Birlikte yaşadılar, birlikte gittiler.

Tuncay Şahin…
Felçli anne babasına bakıyordu. 4 çocuğu vardı, en küçüğü faciadan sadece 3 ay önce doğmuştu.

Şevket Şaban…
4 yıl önce emekli olmuştu. Kızının düğününü en güzel şekilde yapmak için borçlanıp tekrar madene döndü.

Mahmut Akbulut ve daha niceleri…
Birbirlerine Sen çık, benim çocuklarım var , Beni bırak, sen gençsin ... diye sesleniyorlardı.

301 rakam değil…

Evine ekmek götürmeye çalışan babalar,

ailesine umut olan yiğitlerdi.

Soma’yı unutmadık, unutmayacağız.

Unutturmayacağız da.

301’in ışığı yolumuzu aydınlatmaya devam edecek.
Rahmetle anıyoruz.
Mekanları cennet olsun.
Bir daha yaşanmasın…