Çetin YZ Müzik - Türk Mitolojisi Serisi

(1. Bölüm)
Dağların ardında sönmez bir ateş
Küllerin içinden doğar o güneş
Atalar seslenir derin uykudan
Kılıçlar çekildi, korku duy sudan!

Gök girsin kızıl çıksın andımız var
Yüreği tunç olanın dermanı var
Toprak kokusunda gizli bin yıllık sırlar
Yürüyor gölgeler, sarsıldı surlar!

(Nakarat)
Vur davula, yer yerinden oynasın!
Çal kopuzu, dertli gönül kaynasın!
Demir dövdük şafak vakti dağlarda
Ruhumuz hür, gezeriz uçmağlarda!
Hey! Hey! Hey!

(2. Bölüm)
Kurtların uluyuşu rüzgara karışır
Eski tanrılar bu kavgada barışır
Ne ipek yolu durdurur bizi ne boran
Yazgımız yazılmış, vakit o vatan!

Kanla sulandı bu kadim topraklar
Dökülsün artık sararmış yapraklar
Sazın teli kopsa da yürek susmaz
Aşkın ateşi bu bağrımda sönmez!

(Nakarat)
Vur davula, yer yerinden oynasın!
Çal kopuzu, dertli gönül kaynasın!
Demir dövdük şafak vakti dağlarda
Ruhumuz hür, gezeriz uçmağlarda!
Hey! Hey! Hey!

(Nakarat)
Vur davula, yer yerinden oynasın!
Çal kopuzu, dertli gönül kaynasın!
Demir dövdük şafak vakti dağlarda
Ruhumuz hür, gezeriz uçmağlarda!
Hey! Hey! Hey!

(Bridge)
Karanlık çökerken obaya sessiz
Gidenler döner mi, kaldık biz nefessiz?
AMA SÖZ VERDİK BİR KERE!
DİRİLECEĞİZ BİN KERE!

(Final)
Demir ve Kopuz!
Kül ve Ateş!
Sonsuzluğa dek!

(Nakarat)
Vur davula, yer yerinden oynasın!
Çal kopuzu, dertli gönül kaynasın!
Demir dövdük şafak vakti dağlarda
Ruhumuz hür, gezeriz uçmağlarda!
Hey! Hey! Hey!

(Nakarat)
Vur davula, yer yerinden oynasın!
Çal kopuzu, dertli gönül kaynasın!
Demir dövdük şafak vakti dağlarda
Ruhumuz hür, gezeriz uçmağlarda!
Hey! Hey! Hey!

Sonsuz bir denizdi, uçsuz bir boşluk
Ak Ana seslendi, dindi sarhoşluk
Kayıra Han vurdu, gökler yarıldı
Yeryüzü uyanıp, nura sarıldı.

Altın kazık çakıldı, kutlu kutup başına
On yedi kat çıkıldı, Tanrı’nın sır taşına
Hayat ağacı dikildi, kökü derin sulara
Dallar uzandı göğe, haber saldı kuşlara.

Ötüken’in kalbinde çarpar bu kadim yürek
Kurt başlı sancaklar altında yürümek gerek
Gök Tanrı tepede, yer altta yağız yer
Demir dağlar eridi, yol verdi bize er!

Dokuz dalda dokuz halk, insanlığın mayası
Güneş’in mührü vurulmuş, her Türk’ün rüyası
Ama Erlik uyandı, karanlık dokuz kattan
Kara bir at üstünde, geçti o yedi hattan.

Alkarısı pusu kurar, lohusa düşlerine
Tepegöz’ün gözü dikili, Oğuz’un işlerine
Tulpar kanat çırpar, rüzgarı böler geçer
Ecel vakti gelince, Umay canları seçer.

Ötüken’in kalbinde çarpar bu kadim yürek
Kurt başlı sancaklar altında yürümek gerek
Gök Tanrı tepede, yer altta yağız yer
Demir dağlar eridi, yol verdi bize er!

Ötüken’in kalbinde çarpar bu kadim yürek
Kurt başlı sancaklar altında yürümek gerek
Gök Tanrı tepede, yer altta yağız yer
Demir dağlar eridi, yol verdi bize er!

Sonsuz döngü, devr-i alem...
Kül ile ateş, su ile kalem...
Uçmağ’a giden yol, keskin bir kılıçtan geçer
Korkak olan geride kalır, cesur olanı tarih seçer.

Kalksın şimdi şamanlar, vursun deri davula
Ruhlar dönsün semaya, karışsın her bir kula
Bozkurt ulur uzaktan, şafak sökene kadar
Bu destan bitmeyecek, Gök Çadır çökene kadar!

Ötüken’in kalbinde çarpar bu kadim yürek
Kurt başlı sancaklar altında yürümek gerek
Gök Tanrı tepede, yer altta yağız yer
Demir dağlar eridi, yol verdi bize er!

Ötüken’in kalbinde çarpar bu kadim yürek
Kurt başlı sancaklar altında yürümek gerek
Gök Tanrı tepede, yer altta yağız yer
Demir dağlar eridi, yol verdi bize er!

Pay Püre Bey’in muradı, ulu bir dilek
Beşikte kertildi Banu Çiçek, o narin melek
Oğuz boyunda yankılanır şanı, adı Beyrek
Ok attı, av avladı; kaderi hep bekleyerek

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Kafir elinde pranga, bilekte demir izi
Unutmadı obasını, o bitmeyen gündüzü
Kâfir kızı el uzattı, açtı demir kapıyı
"Git" dedi, "Kurtar artık sende kalan yapıyı."

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Bir ozan kılığında daldı toyun içine
Baktı ki yabancı eli değer gülün saçına
Kopuzun teline vurdu, döküldü hakikat
"Bamsı Beyrek ölmedi!" dedi, koptu bir feryat

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Vay Beyrek, deli gönlün kime emanet?
On altı yıl zindanda, bitmez mi bu gurbet?
Hisar’ın burçlarından dumanlar tüter
Banu Çiçek yas tutar, yüreği közden beter

Dede Korkut geldi yine, boy boyladı, soy soyladı
Bu yiğitlik destanını dilden dile payladı
Adı kalsın dillerde, aşkı kalsın gönülde...

Göğün en yüksek katında yanar bir ışık,
Ak bulutlardan iner sessiz bir şefkat.
Tengri’nin nefesiyle savrulan rüzgâr,
Adını fısıldar dağlara: Umay Ana.

Bozkırın ortasında ağlayan çocuk,
Geceyi yaran bir ninni duyar.
Görünmez kanatların gölgesinde
Korkular uyur, umut uyanır.


Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.


Altın yayla gibi saçların savrulur,
Bereket olur düşen her adımın.
Rahimden gelen ilk nefeste
Sen varsın, ilk çığlıkta adın.

Yurdun eşiğinde bir ak kuş gibi,
Kötülüğü kovar nazarın.
Bir annenin titreyen avucunda
Senin sıcaklığın var.

Karanlık çöktüğünde obalara,
Al ruhumu, ışığa çıkar.
Yetimlerin, gariplerin
Yoluna yıldız yakar.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.


Gökte bir hilal, yerde bir çocuk,
Arasında senin merhametin.
Bozkır kadar sonsuz,
Ana kadar ebedî…
Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Göğün en yüksek katında yanar bir ışık,
Ak bulutlardan iner sessiz bir şefkat.
Tengri’nin nefesiyle savrulan rüzgâr,
Adını fısıldar dağlara: Umay Ana.

Bozkırın ortasında ağlayan çocuk,
Geceyi yaran bir ninni duyar.
Görünmez kanatların gölgesinde
Korkular uyur, umut uyanır.


Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.


Altın yayla gibi saçların savrulur,
Bereket olur düşen her adımın.
Rahimden gelen ilk nefeste
Sen varsın, ilk çığlıkta adın.

Yurdun eşiğinde bir ak kuş gibi,
Kötülüğü kovar nazarın.
Bir annenin titreyen avucunda
Senin sıcaklığın var.

Karanlık çöktüğünde obalara,
Al ruhumu, ışığa çıkar.
Yetimlerin, gariplerin
Yoluna yıldız yakar.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.


Gökte bir hilal, yerde bir çocuk,
Arasında senin merhametin.
Bozkır kadar sonsuz,
Ana kadar ebedî…
Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Umay Ana, ak saçlı koruyucu,
Beşiğimde ay ışığı, alnımda dua.
Kutsal ateşte tüten ana yüreği,
Beni sar kanadınla, Umay Ana.

Göğün yırtık perdesinden sızan o eski lanet,
Adı fısıldanır rüzgârda, geceyle mühürlenir kader.
Kara duman gibi çöker obanın üstüne,
Bir adım atsan yankılanır yer altının çehresi.

Ay tutulur gözlerinde, yıldızlar kanar,
Toprak titrer, taşlar dua diye ağlar.
Karanlığın rahminden doğan bir gölge,
Adı Dunganga… suskunluğun özünde.

Ey Dunganga!
Göğün unuttuğu çığlık mısın?
İnsanla gölge arasında
Kopmuş bir bağ mısın?
Ey Dunganga!
Küllerim savrulur rüzgârına,
Işığa yürürken ardımda
Senin izlerin var hâlâ.

Şaman davulu çalar, ateş kıvranır,
Kamların nefesiyle karanlık yarılır.
Bir sır gibi saklısın eski destanlarda,
Adın geçer korkuyla titreyen dudaklarda.

Yer altının kapıları aralanır gece,
Her fısıltın bir yara, her bakışın bilmece.
Gök Tanrı’ya yükselir yakarışlar,
Ama sen pusuda beklersin, zaman donar.

Ey Dunganga!
Göğün unuttuğu çığlık mısın?
İnsanla gölge arasında
Kopmuş bir bağ mısın?
Ey Dunganga!
Küllerim savrulur rüzgârına,
Işığa yürürken ardımda
Senin izlerin var hâlâ.

Ey Dunganga!
Göğün unuttuğu çığlık mısın?
İnsanla gölge arasında
Kopmuş bir bağ mısın?
Ey Dunganga!
Küllerim savrulur rüzgârına,
Işığa yürürken ardımda
Senin izlerin var hâlâ.

Bir adım karanlığa, bir adım ateşe,
Ruhum asılı kalmış iki âlem eşiğinde.
Ya seni yenip doğacağım şafakta,
Ya adım silinecek kül olmuş toprakta.
Ey Dunganga!
Göğün unuttuğu çığlık mısın?
İnsanla gölge arasında
Kopmuş bir bağ mısın?
Ey Dunganga!
Küllerim savrulur rüzgârına,
Işığa yürürken ardımda
Senin izlerin var hâlâ.

Ey Dunganga!
Göğün unuttuğu çığlık mısın?
İnsanla gölge arasında
Kopmuş bir bağ mısın?
Ey Dunganga!
Küllerim savrulur rüzgârına,
Işığa yürürken ardımda
Senin izlerin var hâlâ.


Ey Dunganga!
Korkunun ta kendisi misin?
Yoksa içimde saklı
Yenilmez bir gölge misin?
Ey Dunganga!
Adını haykırdım gecenin bağrına,
Şimdi doğan güneşle
Kırılır zincirin karanlığına!

Ey Dunganga!
Korkunun ta kendisi misin?
Yoksa içimde saklı
Yenilmez bir gölge misin?
Ey Dunganga!
Adını haykırdım gecenin bağrına,
Şimdi doğan güneşle
Kırılır zincirin karanlığına!

Başlangıç yoktu, yalnızca gök ve su,
Sessizliğin içinde doğdu ulu ruh.
Karanlık boşlukta bir ışık yandı,
Kayra Han’ın sözüyle kader yazıldı.

Yüksek katlarda oturur göğün tahtında,
Yıldızlar döner onun bakışlarında.
Zamanın kapısı açıldı bir anda,
Evren şekil buldu kutsal buyruğunda.

Ey göğün ulu hanı, Kayra Han!
Rüzgâr adını taşır her zaman.
Gök kubbede yankılanır ferman,
Başlangıcın adı sensin her zaman.
Ey göğün ulu hanı, Kayra Han!
Rüzgâr adını taşır her zaman.
Gök kubbede yankılanır ferman,
Başlangıcın adı sensin her zaman.

Ülgen’e verdi ışığın yolunu,
Yeryüzüne serdi yaşamın tohumunu.
Göğün katları yükseldi bir bir,
Yıldızlar oldu sonsuzluğun mühür.

Bozkırın rüzgârında eski bir ses,
Ataların duası, kadim nefes.
Gök Tengri’nin altında yankılanır adın,
Zamanı aşan bir kutsal yadigârın.

Ey göğün ulu hanı, Kayra Han!
Rüzgâr adını taşır her zaman.
Gök kubbede yankılanır ferman,
Başlangıcın adı sensin her zaman.
Ey göğün ulu hanı, Kayra Han!
Rüzgâr adını taşır her zaman.
Gök kubbede yankılanır ferman,
Başlangıcın adı sensin her zaman.

Gecenin koynunda yıldızlar yanar,
Göğün derinliğinde kadim sırlar.
Ve her doğan günle birlikte anılır,
Kayra Han’ın sonsuz hükmü yaşar.

Ey göğün ulu hanı, Kayra Han!
Rüzgâr adını taşır her zaman.
Gök kubbede yankılanır ferman,
Başlangıcın adı sensin her zaman.
Ey göğün ulu hanı, Kayra Han!
Rüzgâr adını taşır her zaman.
Gök kubbede yankılanır ferman,
Başlangıcın adı sensin her zaman.
Ey göğün ulu hanı, Kayra Han!
Rüzgâr adını taşır her zaman.
Gök kubbede yankılanır ferman,
Başlangıcın adı sensin her zaman.