Sarhoş ve Müezzin

“Dua ve ibadet, Allah ile olmaktır. Allah ile olan kimse için ölüm de ömür de hoştur.” Mevlana

Sarhoşun biri, şarabın tesiriyle bir camiye girer ve dua etmeye başlar:

“Ya Rabbi! Beni cennetine koy, bana köşklerini ver, bana Kevser’inden ver, bana hurilerinden ver…” Bu yakarmaları işiten müezzin, sarhoşun yakasından tutarak, “Ey akıldan, dinden gafil! Senin camide işin ne? Sen ne yaptın ki, Allah’tan hem de bu sarhoş halinle diliyorsun? Hiç yakışıyor mu?”

“Müezzin efendi, müezzin efendi… Ben sarhoşum, bana ilişme, dokunma bana, kırma kalbimi. Şunu unutma ki Cenab-ı Hakkın rahmetinden lütfundan günahkar kulları da ümitlenir. Benim sana sözüm yok, ben senden mi istiyorum? Tövbe kapısı açıktır. En büyük yardımcı Allah’tır. O’nun lütfunun, rahmetinin büyüklüğü yanında kendi günahımı büyük görmeye utanıyor, günahıma büyüklük veremiyorum.”