İnsan diyorum; bazen en çok sustuğu yerde anlatır kendini. Kalabalıkların içinde yalnız, yalnızlığın içinde ise koca bir dünya taşır. Kırılır, toparlanır, yine de gülümsemeyi dener. Belki de insanı güzel yapan, hiç vazgeçmeden yeniden başlayabilmesidir...