Soyu sürsün isteriz en güzel insanların,
Sürsün ki güzelliğin gülü hiç solmasın;
Yok olmak olsa da sonu, her olgunlaşanın,
Ardından gelen körpe yavru anısını yaşatsın.
Oysa sen bağlanmışsın kendi parlak gözlerine,
Kendi ışığının alevini kendi yakıtınla besliyorsun,
Kıtlık yaratıyorsun, hazırdaki bolluk yerine;
Kendine düşmansın, o tatlı özüne hiç acımıyorsun.
Yeryüzünün körpe süsüyken sen şimdi,
Şatafatlı baharın biricik müjdecisiyken,
Kendi goncana gömüyorsun olanca varlığını
Ve, sevimli huysuz, neler harcıyorsun cimrilik ederken!
Gel acı şu dünyaya; aç gözlülük eder de yoksa,
Yersen dünyanın payını, bir başına gidersin mezara.

W.Shakespeare