Bazen en kalabalık yer insanın kendi zihni oluyor.
Kimseyle konuşmadan saatlerce düşünüyor insan.
Bir yanda susmaya çalışan ben, diğer yanda hiç durmadan konuşan iç sesim…
“Geçecek” diyor biri.
“Ya geçmezse?” diyor diğeri.
Gün içinde herkese normal görünmek kolay belki ama gece olunca insan kendinden saklanamıyor. Sessizlik büyüdükçe düşünceler daha çok konuşuyor. En çok da insanı, kendi içinde verdiği savaş yoruyor.
İç sesim bazen en yakın arkadaşım gibi oluyor, bazen de en acımasız düşmanım. Eski kırgınlıkları hatırlatıyor, unutmaya çalıştığım şeyleri önüme koyuyor. Ama yine de susturamıyorum onu. Çünkü insan en çok kendine yetişmeye çalışıyor galiba.
Bugün anladım ki insanın en uzun yolu, kendi içine doğru olanmış