"Her başlangıç bir bitişin, her varlık bir vedanın gölgesini içinde taşır. Bugün, yıllardır her satırında bir anımı, her köşesinde bir duygumu bıraktığım bu forum sayfalarına ve dijital dünyaya veda etme vakti geldi.

Geriye dönüp baktığımda; ekrandaki harflerin ötesine geçen dostluklar, heyecanla beklenen paylaşımlar ve samimiyetle kurulan bağlar görüyorum. Bu platformlarda sadece vakit geçirmedik; yeri geldi en büyük mutluluklarımızı paylaştık, yeri geldi içimizdeki kırgınlıkları sessiz harflere döktük. Kahkahalarımız da oldu, haksızlıklara karşı dik durduğumuz ya da sustuğumuz anlar da... Hepsi bu yolculuğun birer parçasıydı.

Sanal dünyanın o uçsuz buçsuz kalabalığında, bazen bir sığınak bazen de bir fırtına olan bu mecralardan artık kendi sessizliğime çekiliyorum. Kırgınlıklarımı tozlu sayfalarda, güzel anılarımı ise kalbimin en özel köşesinde bırakıyorum. Yaşanan her ne varsa, beni ben yapan birer tecrübe olarak yanımda kalacak.

Yollarımızın kesiştiği, bir cümlede buluştuğumuz, kalbine dokunduğum ya da kalbime dokunan herkese teşekkür ederim. Eğer farkında olmadan birini kırdıysam affola; zira benim hakkım varsa, benden yana helal olsun.

Zamanın Ötesinde Bir İz:

Vedanın ve Vefanın Yazısı

"Hayat, bazen sessizce kapıyı çekip gitmeyi, bazen de ardında derin bir yankı bırakarak uzaklaşmayı gerektirir. Bugün, ekranın bu tarafında geçirdiğim uzun yılların, uykusuz gecelerin, kurulan hayallerin ve verilen emeklerin ardından; bu forum sayfalarına ve dijital dünyaya veda etmek için son kez klavyenin başına geçiyorum.

Bu satırlar, sadece bir ayrılık mesajı değil; içinde haksızlıkların burukluğunu, dostlukların sıcaklığını ,hatalarımın,yanlışlarımın,dorularımın,doğru bildiklerimin vs geçen yılların kaçınılmaz yorgunluğunu taşıyan bir iç döküştür.

Yıllar önce bu dünyaya ilk adımımı attığımda, her şey bir merak ve heyecanla başlamıştı. Zamanla bu sayfalar, sadece birer web sitesi olmaktan çıkıp; her birimizin duygularını, fikirlerini ve bazen de kimselere anlatamadığı dertlerini sığdırdığı koca bir evrene dönüştü. Burada sevindik, burada tartıştık, burada hiç tanımadığımız insanların sevinçleriyle mutlu olup, acılarıyla hüzünlendik.

Kırgınlıklarımız oldu... Bazen anlaşılamamanın verdiği o ağır sessizliğe büründük. Hak etmediğimiz sözlerin, yerini bulmayan emeklerin ve bazen de vefasızlığın gölgesi düştü üzerimize. Ama her haksızlık, bize biraz daha dik durmayı ve kendi doğrumuzdan vazgeçmemeyi öğretti.

Mutlu günlerimiz oldu... Bir paylaşımın altına gelen içten bir yorumla ısındı içimiz. Saatlerce süren sohbetlerde, kilometrelerce uzaktaki insanların aslında ruh ikizimiz olduğunu keşfettik. O samimi 'merhaba'lar, dijital soğukluğu kıran en büyük ateşti.

Ancak her hikayenin bir son sayfası vardır. Benim için o sayfa, tam da şu an çevriliyor. Sanal dünyanın o hızla akan, bazen gerçeği unutturan gürültüsünden kendi sakin hayatıma, gerçek hayatın ve inandığım maneviyata dönüyorum. Heybemde; iyisiyle kötüsüyle, acısıyla tatlısıyla yaşanmış koca bir arşivle gidiyorum.

Burada bıraktığım her harfte bir emeğim, her noktada bir anım var. Giderken, kalbini kırdığım kimse varsa samimiyetle özür diliyorum; benim üzerimde hakkı olanlar haklarını helal etsinler. Benden yana olan tüm haklarım, bu sayfaların her köşesine sinmiş dostlukların hatırına helaldir.

Işıkları kapatma vakti geldi. Arkamda bıraktığım bu dijital izlerin, bir gün birinin yüzünde küçük bir tebessüm olarak belirmesi dileğiyle...

Hoşça kalın, kendinize ve ruhunuza iyi bakın."

Şimdi ekranı kapatma ve gerçek dünyanın o gürültülü ama gerçek sessizliğine dönme zamanı. Hoşça kalın, sevgiyle kalın..."