Sevgili günlük,

Çalışma hayatı sandığımdan daha yorucuymuş. Özellikle öğretmenlik… Dışarıdan bakınca sadece ders anlatıyormuşum gibi görünüyor ama işin aslı öyle değil. Her gün biraz sabır, biraz anlayış, biraz da içsel dayanıklılık gerekiyor. Bazen bir cümleyi defalarca kuruyorum, bazen bir çocuğun gözündeki küçücük bir ışık bütün yorgunluğu unutturuyor. Ama kabul edeyim, akşam olduğunda zihnim hâlâ derste kalıyor.

Son birkaç aydır ise içimde farklı bir hafiflik var. Yük ekleyen değil, tam tersine içimdeki sert kayayı yerinden oynatan biri hayatımda. Sessiz, sakin ama etkisi derin. Yanımda duruşu bile yetiyor bazen. Büyük cümlelere gerek kalmadan insanın içini rahatlatan bir hâl.

Yoruluyorum, evet. Ama artık sadece yorulmuyorum. Biraz da hafifliyorum.

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.