Ömürden Akan Yağmur
Ömürden Akan Yağmur
Avuçlarıma dol diye uzatmışım minik ellerimi
Güçlükle uzandığım yüksek tahta penceremden
Üşümüşüm sıkılmışım
Umrumda değil
Sevmemişim şemsiyeleri
Sen yağmana rağmen
Bana sensizlik getirir diye
Ve almamışım yanıma asla şemsiye
Titremişim ıslanmışım
Ve sadece bir gülümseme
Islak ıslak gelmişim her defasında
Sen içime işlemişsin
İliklerime kadar sen olmuşun
Ve taşan senler elbisemden
Çıkarmışım seni üzerimden
Yokluğunla titremişim
Soğukluğun ısıtmış beni
Sıcaktan tiksinmişim
Sen gidivermişsin
Yerini gözyaşlarım almış
Son bir kaç söz varmış sana söyleyeceğim oda dudaklarımda kalmış
Bembeyaz saflığın gidince yalancı renkler kök salmış
Oysa ne sahici bir kuşak nede gökyüzü mavi
Ne bir yağmur damlası sevdiğim
Ne de ağıtlarım yağmursuzluğa
Sen bırakıp gitmişsin
Toprak örtmüşüm sana
Başında imam okurken döktüm o yağmuru sana
İçimi parçalayan kanatan renkler misali
Yüreğimi parçalayan kan damlası gibi
Seni sende kaybettim
Sonunda yine ağlayan üzülen ben olduğum gibi
Herkes gitti imam innelillahi ve inneileyhi raciunla son buldu
Ve
Unutuldun gitti...
Ama asla dökülen mısralara senin toprağınla doldurduğumu
Kimse görmüyor bilmiyor
İçim kayboluyor yok oluyor
Ve
Bir kişiye anlatamıyorum diyemiyorum
Ve kayboluyorum gidiyorum...
Her o gün geldiğinde ağladığım eridiğim gibi...
Ama yine sen yoksun....