Zaman zaman kaybolmuş hissediyorum. Bulunduğum anda, en çok da kendi içimde. Neyi nasıl istediğimi bile bilmiyorken bir şeylere kalkışmanın bedelini ödüyorum sanki. Boşluktayım ama yakıcı bir boşluk. Olduğum yerde kalamıyor, gitsem gidemiyorum. Bu her konuda böyle oluyor, şaşmaz. Üzgünüm. Ama niye üzgünüm, bu içim neden böyle fokur fokur kaynıyor inan bana bilmiyorum. Sahi, neye üzülüyorum? Nedir acaba bu kederimin sebebi? Hayal kırıklığı mı? Bilinmezlikler mi? Ne nedir bilmiyorum ama çok yıpranık olduğumu biliyorum. Çok yorgun olduğumu. Çok kızgın ve kırgın olduğumu. Bu nasıl, ne zaman geçer bilmem. Geçer mi, onu da.
İyi değilim bu ara. Kendime yüküm.