Türk Toplum Müziği, kökleri geniş bir alana yayılmış, geçmişten bugüne çok yerleşim biriminde hüküm sürmüş Türk milletinin ortaya çıkardığı geleneksel bir müzik çeşididir. Toplum Müziği çalgıları, yapılmış olan çok sesli değişik havalardaki eserler dolaylı olarak çok çeşitlidir.

1)Telli Çalgılar

Telli çalgılar, kendi aralarında mızrapla ve parmakla çalınan telli çalgılar olmak üzere ikiye ayrılır. Mızrapla çalınan telli çalgılar; kemençe, kabak, kopuz ıklığı, rebab ve eğittir. Parmakla çalınan telli çalgılar; bağlama, tar, saz, cura ve tamburadır. Telli çalgılar arasında en bilinen olarak çalgılar saz ve bağlamadır. Bu iki çalgı, Toplum Müziği denildiği zaman akla ilk gelen müzik aletleri arasındadır.

Toplum müziği çalgıları üç ana gruba ayrılır:

2)Vurmalı Çalgılar

Nefesli çalgılar; zurna, kaval, ney, tulum, düdük ve sipsidir. Zurna, davul ile beraber düğünlerin ve kutlamaların vazgeçilmeyen çalgısıdır. Kaval ise yanık sesiyle bambaşka havası olan bir çalgıdır. Genelde kaval denince akla sürülerinin başında kaval çalan çobanlar gelir. Bu kavalın toplum ile bütünleşen yanını çok güzel özetler.

Nefesli çalgılar arasında en özel yere sahip olan müzik aleti ise neydir. Bunun nedeni ney çalmaktan ziyade neyden ses çıkarmanın dahi zor oluşudur. Ney çalmak tabiri ise esasen kullanılmaz. Bunun yerine Allah'ın insanı yaratırken ruhu bedene üflemiş olmasından yola çıkılarak oluşturulmuş "ney üflemek" tabiri kullanılmaktadır.


Vurmalı çalgılar arasında en fazla kullanılan çalgı davuldur. Yalnızca müzik yapmak için değil değişik amaçlarla da kullanılan davul, Toplum Müziği'nde ritmin gücünü en iyi ve en kuvvetli yansıtan çalgıdır. Toplum müziğinde kullanılan diğer vurmalı çalgılar; tef, kaşık, darbuka, çarpara, zil (parmak zili), kudüm ve çarparadır. Bunlar arasında darbuka, kıvrak dansların ve ritmin kaynağı olarak ön plana çıkar. Tef, kaşık ve zil de Toplum Müziği eserlerine neşe getiren vurmalı çalgılar arasındadır.

3)Nefesli Çalgılar