Sen terk edilmeye alışmışsın!

Hayatın boyunca hep terk edilmeye alışmışsın. Aşkı bir elveda ile eşdeğer tutan bir kalbin var. Gözlerinde hüzün, yüzünde tebessümle dolaşıyorsun. İçindeki fırtınaları kimse bilmiyor, belki de bilmesini istemiyorsun. Her defasında daha da güçlenerek ayağa kalkıyorsun, çünkü sen terk edilmeye alışmışsın. Yalnızlık senin en yakın dostun, en sadık arkadaşın olmuş. Herkes gittikten sonra bile seninle kalan tek şey. Ancak sen bunu bir acı olarak değil, bir öğretmen olarak görüyorsun. Her terk edişinde biraz daha kendini tanıyorsun, biraz daha güçleniyorsun. Belki de bu yüzden bağlanmaktan korkuyorsun. Çünkü biliyorsun ki, bir gün o da gidecek. Ama unutma, her terk ediş bir başlangıçtır aslında. Yeni bir sayfa, yeni bir hikaye. Ve sen, her hikayenin kahramanı olmayı çoktan hak ettin.