‘‘yüreğim, bana biraz zaman ver, az dinlenip coşacağım…”

Ben bildiğin gibi geçmiş ile gelecek arasında dolanıp duruyorum. Hiç bir düşü kendime yakıştıramıyorum. Ne gönlümdekini demleyip servis edebiliyorum ne de can kırıklarımı eksiltebiliyorum.

Ben bildiğin gibi kandıkça kanıyorum işte.

‘’Tüm şehirler uyurken, ben, ben oluyorum; tüm şehirler uyanıkken ben de herkese benziyorum… Bir iyi geceler öpücüğüne hiç alışkın olmadığım kadar ihtiyacım var…’’