Bu sıralar hayat o kadar hızlı elimden kayıp gidiyor ki.
Sanki ben bir yük treni.
Arkamda yüzlerce vagon.
Kiminin ismi, kiminin anısı, kiminin kokusu kalmış vagonlar.
Bu kadar hızla giderken ne göllere bakabiliyorum, ne ormanları izleyebiliyorum, ne de gökyüzünü hissedebiliyorum.

Öylece kime dokunduğumu, kimde var olduğumu bilmeden hızlıca geçen bir ömür.

Dışarda bir yerde güzel şeyler oluyordu ve ben hep dışından geçiyor gibiydim.