Çocukken çok ünlü olduğumu düşünürdüm. Çünkü her hareketim bilinirdi. Ergenlik dönemi zaten ünlüydüm çünkü bütün hatalarım kabak çiçeği gibi dillerdeydi. Artık yeteri kadar olgun bir yetiskin olduğumda çocukluk ve ergenliğin neden olduğunu fark etmek çok büyük lokmanın mideye oturması gibi hissettirdi. Aslında kimse kimsenin farkında değildi. Ve kimse kimsenin radarına bile girmiyordu aileden değilsen. Şimdi, bu zamanda kimi zaman bırakılan yerde unutulan, bazen de günlerce buzdolabında fark edilmeyen kurumuş zeytin gibi hissediyorum. Orda saatlerce, günlerce bekleyip kuruyan, buruş buruş bir zeytin.

Bunları niye yazdım? Bugün "seni hatırladım" diye ufak bir hediye alınca o buzdolabında ki zeytinliğimi yeniden hissedip tebessüm ettim. Çünkü bazen unutulduğumu bile unuttuğumu fark ettim.