Herkes kendinin kibirsiz olduğunu düşünür. Bu zaten kibirli olduğunun ilk delilidir. Kibir denen şey insandan daha akıllı ve tecrübelidir. Arada kendini geri çekip insana küçük tevâzular yaşatır ve ona "ben gerçekten kibirsiz biriyim" dedirtir. Sonra öyle yerlerde kibre sokar ki çevresinde sevilmeyen bir insana dönüştürür. Hatta bu yalnızlığı kendisine tercihmiş gibi gösterir. Kibir, insanı sürekli münakaşa halinde tutar. Kımseyi bulamayınca da kendiyle kavgalı hale getirir. Ben dedirtir, siz veya o dedirtmez. Kendinden başka kimseyi beğenmez fakat kıskanır. Kibirli biri, bir başka kibirli ile asla ve asla anlaşamaz. Kibirliyi ancak kibirsiz olan idare edebilir. Fakat sadece idare eder. Onu fikren desteklemez. Her insanda kibrin seviyesi farklıdır. Kendini bilene, kibriyle mücadele edebilene ne mutlu.