Bir Kedi, Bir Tanrı Cesedi


Vurdumduymaz olamadı kedi, içi içini yedi. Güçsüz hep sinmek zorunda, güçlüyse zorbalıkta mahir idi. Bir bünyenin yaşaması için binlercesinin yitmesini sineye çekemedi.

Yetmedi, yetiremedi. Kendine yediremedi. Gözü doymazlar hep cüretkâr, tamahkârlık yemek idi. Gamsız düzenin çürük dişleri, günbegün vicdanını kemirdi.

Sabretti, erişemedi. Umut bahçesi kurudu, niyet ağacı devrildi. Nice figân etti, ama dinletemedi. Sükûta durdu, bu kez de içindeki çığlıklar hiç dinmedi. Hırpalandı, örselendi; öksüzleşti.

Kedi, anladı ki, vicdan büyütene ömür azap, vicdan sahibinin cehennemi dünya idi. Gamsızlık bir lütuf, eşitlikse kudret-i hüda kadar erişilmezdi.

Sahi ya, hüda! Tüm bunlar olurken o nerede diye düşündü, kedi. Keza varsa bir tanrı kudreti, sahaya inmeli ve böylesi bir zorba düzene müdahale etmeliydi. Yoksa o da mı vurdumduymaz idi?

Hayır hayır, belki de tam tersi; sonsuz ilminden ve merhametinden sual olunmaz görünce tümden istikbali, tasayla ve pişmanlıkla doldu içi. Gamsız olamadı, içi içini yedi. Ve en nihayetinde tanrı öldü! Kim bilir, belki de en başta o yitip gitti.


Kedi’nin Günlüğünden...

ALL WE NEED IS

İmzalardaki bağlantıları veya görselleri görüntülemek için gönderi sayınızın 10 veya daha fazla olması gerekir. Şu anda 0 mesajınız var.