Forumel.Com - Tekil Mesaj gösterimi

**Savay** · 22 Mayıs 2024, 10:49

Hiçsel

Öfkenin kollarında savrulurken yalnızlığın derinliğinde boğuluyorum. Dışarıdan bakıldığında kalabalıkların arasında, gülümsemelerin ortasında bir hayat sürüyormuş gibi görünebilirim. Ancak içimde bir boşluk var, dipsiz bir kuyu gibi. Yanımda olanlar, dost bildiklerim, birer birer uzaklaştılar benden.

Bir zamanlar yan yana yürüdüğümüz yollar, șimdi yalnız başına adımladığım ıssız patikalara dönüștü. Beni anlayan hisseden ve destekleyen o insanları kaybettikçe, içimdeki öfke ve sinir daha da büyüyor. Her bir gidiş, yüreğimde yeni bir yara açtı. Ve ben, bu yaraların her birini saramadan, yeni acılarla bas başa kaldım.

Çevremde insan çok, ama hepsi sadece silüetlerden ibaret. Kalabalıkların içinde kaybolmuş, kimseye ulaşamayan bir ruhum var sanki. Ellerimi uzattığımda, tutacak bir el bulamıyorum. Gözlerimi kapattığımda, yalnızlığın karanlığına hapsoluyorum.

Bu öfke, belki de içimdeki yalnızlığın haykırışı. Ama ne kadar çabalasam da, sesim yankılanmadan kayboluyor. İçimdeki fırtınalar, dışarıdan görülen sakinliğin çok ötesinde. Her gün, bu içsel mücadelede biraz daha yıpranıyorum.

Yalnızlık, insanı içten içe kemiren bir kurt gibi. Her an, her saniye biraz daha tüketiyor. Öfkem de bu tüketimin bir yansıması belki de. İnsanlar uzaklaştıkça, daha çok kızıyorum. Kızdıkça, daha çok yalnızlaşıyorum. Bu kısır döngüden çıkmak istiyorum ama nasıl?

Belki de tek ihtiyacım olan, içimdeki bu fırtınaları dindirecek bir dost sesi. Belki de bu yalnızlık, bana sadece kendimi daha iyi anlamam için bir fırsat. Ama șu an, bu karanlıkta yönümü bulamıyorum. Ve bu karanlık, her geçen gün biraz daha derinleșiyor.

22 Mayıs 2024, 10:49	#1
Çevrimdışı Savay Üyelerin profil bilgilerini yalnızca kayıtlı üyeler görüntüleyebilir. Lütfen kaydol bağlantısından üye olunuz.	Hiçsel Hiçsel Öfkenin kollarında savrulurken yalnızlığın derinliğinde boğuluyorum. Dışarıdan bakıldığında kalabalıkların arasında, gülümsemelerin ortasında bir hayat sürüyormuş gibi görünebilirim. Ancak içimde bir boşluk var, dipsiz bir kuyu gibi. Yanımda olanlar, dost bildiklerim, birer birer uzaklaştılar benden. Bir zamanlar yan yana yürüdüğümüz yollar, șimdi yalnız başına adımladığım ıssız patikalara dönüștü. Beni anlayan hisseden ve destekleyen o insanları kaybettikçe, içimdeki öfke ve sinir daha da büyüyor. Her bir gidiş, yüreğimde yeni bir yara açtı. Ve ben, bu yaraların her birini saramadan, yeni acılarla bas başa kaldım. Çevremde insan çok, ama hepsi sadece silüetlerden ibaret. Kalabalıkların içinde kaybolmuş, kimseye ulaşamayan bir ruhum var sanki. Ellerimi uzattığımda, tutacak bir el bulamıyorum. Gözlerimi kapattığımda, yalnızlığın karanlığına hapsoluyorum. Bu öfke, belki de içimdeki yalnızlığın haykırışı. Ama ne kadar çabalasam da, sesim yankılanmadan kayboluyor. İçimdeki fırtınalar, dışarıdan görülen sakinliğin çok ötesinde. Her gün, bu içsel mücadelede biraz daha yıpranıyorum. Yalnızlık, insanı içten içe kemiren bir kurt gibi. Her an, her saniye biraz daha tüketiyor. Öfkem de bu tüketimin bir yansıması belki de. İnsanlar uzaklaştıkça, daha çok kızıyorum. Kızdıkça, daha çok yalnızlaşıyorum. Bu kısır döngüden çıkmak istiyorum ama nasıl? Belki de tek ihtiyacım olan, içimdeki bu fırtınaları dindirecek bir dost sesi. Belki de bu yalnızlık, bana sadece kendimi daha iyi anlamam için bir fırsat. Ama șu an, bu karanlıkta yönümü bulamıyorum. Ve bu karanlık, her geçen gün biraz daha derinleșiyor.
	Alıntı