03 Mart 2024, 17:37
|
#1
|
|
Çevrimdışı
heLen
Üyelerin profil bilgilerini yalnızca kayıtlı üyeler görüntüleyebilir. Lütfen kaydol bağlantısından üye olunuz. |
Însan
Însan
İnsan, çok âh,
Çok günah,
Çok siyâh…
Yüreği şirpençe yaralı,
Bulamaz cerrâh…
İnsan bin yasak,
Bir mübah…
Kâh gece,
Kâh sabah…
İnsan, nefsine mübtelâ,
Kendine ikrâh…
Aldandı, yanıldı,
Bozuldu, yenildi;
Ve bin kez eyvâh…
Ve bin kez eyvâh…
Ve Allah!
En güçlü dayanak,
En ulu dergâh…
Eğdirdim başımı.
İstedim ferâh.
Ve Allah,
Ezelî Muktedir,
Ebedî ilâh.
Yalvardım yakardım,
Dilendim felâh.
Tebessüm eyledim herkese,
Acılar içimde dönerken semâh.
Dilime pelesenk zikirler,
Uzaklaştı fersah fersah…
Demlendim bir akşam vaktinde,
Mest etti makâm-ı segâh…
Bir yığın güzellik sunulmuş işte,
Görmedi gözümüz kayboldu ıslah…
Hatâlıyım, kusurluyum, suç benim,
Hakk’ka sırt çevirdim,
Bâtıl’ı eyledim kıblegâh…
İnsan bu, körleşir kendine,
Kendini kendine edemez izah.
Dünyevî hevesler düşmandır,
Duâlı cümleler bir silah.
İnsan dâim gaflettedir,
Fâni fenâlıklara kanar,
Bulanır aklı,
Kesilir iştah..
Dünyevî hevesler düşmandır,
Duâlı cümleler bir silah.
İnsan, hasette cömerttir,
Gönülde tamâh.
Amelde kısırdır,
İsyanda gümrah…
Dünyayı aldım da kalbime,
Kalbim berzâh…
Kendim berzâh…
İnsan, nefsine mübtelâ,
Kendine ikrâh…
Aldandı, yanıldı,
Bozuldu, yenildi;
Ve bin kez eyvâh…
Ve bin kez eyvâh…
-Vahap Osmanlı
Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.
|
|
|
|