Farklı geçmiş, farklı yaşam gerçekleri, farklı acılar ve hayaller vb.
Her şey bunca farklı iken farklı zevkler de elbette olacaktır.
Tevazunun olduğu yerde farklılıklara hoşgörü elbet normalleşir, tersinde ise sürü mantığı ile ötekileştirilir.
Aslında her şey insanın kendini yansıttığı biçimdedir.

Kimse kimsenin ekmeğini ve suyunu vermiyor neticede.
Kimse kimseye benzemek zorunda da değil.
Taassup kırıldığında ancak ilerleme olacaktır.