Cevap: İçimdeki bengüler
Bak gökyüzüne yine çıkmış ay. Nasıl da aydınlatıyor etrafı, bak birisini anımsatıyor sana, güneşten öte, güneşten güzel, ay yüzlü dediğim birisi o kadar temiz o kadar saf. Zaman gitme vaktidir. Belki de çoktan gitmişsindir kim bilir. Yalnızca kelimelerle gidiyorsun bu sefer. Öylesine boş öylesine yalnız. Bak etrafına kimse yok. Eşsiz olan aya benzettiğin canından çok sevdiğin kişi yok. Ama ay gökyüzünde, sanki bu bir eziyet, işkence şekli. Odada tek başına oturmuş, öylesine bakınıyorum etrafa, ışıklar kapalı her yer karanlık. Belki böylesi daha iyi, ışıklar açık olsa onu göreceğim odamda, yaşam ile ölüm çizgisinde farkediyorum kendimi. Belki de dakikalar ya da saniyeler kaldı buradan gitmeme. Gitmek diyorsam sadece bedenen, ruhum çoktan gitmişti. Senin bana ait olmayacağını öğrendiğimden beri, öyle güzel kokardın ki sanki cennetin kokusu; bak şimdi ay daha da fazla aydınlatıyor odamı hayalin gözüküyor ve her şey yerli yerinde, hissetmiyorum artık hiçbir şeyi, anlıyorsun ama gelmeyeceğini çok iyi biliyorsun.
|