Ölmek, iz bırakmaktır
Sarılayım da sana, iz bırakayım, şimdi!
Sonra uzanmış bedenime sessizlik ek ve anla
Yalanların çarmıha çivilenmiş gövdesi bu.
Yani ben!
Bu da sesim. Eski bir Salihli ağıdı
söylüyor bak, ''canan'' diye '' işte o yerde''
hep öldüğüm yerdeyim
hep ordayım
yani
sen tüm zamanlarda vurulurken
orda kanayan benim
titrerken nazlı ellerin
buz tutan benim
nasıl öldüğümü anlamasam da
ölen benim!
savrulduğun tüm rüzgarlarda
yalnızlığın o buzdan siluetinde
donup kaldığın dağlarda
vadilerin boğduğu ırmak benim
Duyuyormusun?
Şehadet ediyorum parmağımla
kavmim gibi duru tenine
Hançer olup süzülüyorum göğüs uçlarına
Tam orada
O esmer buğday tanelerine bakarken
bir söz olup haykırıyor geçmiş göğüslerinin arasında?
''Iqra!''
kararmamış yazıtlar, bulanmamış ayetler
parçalanmamış gerçekler
göğüs çatalında, o sırat geçitinde
melekleri secde ettiren
o sırra ulaşmış göğüste,
kurşun süratıyla öne atılıyor
yayda hapis kalan direnç artık azat...

Gördüm ordaki gizi
okudum o tehlikeli sihri
ve göçerken tanrıya yakın olduğum, bu
-tek gecemde
Küllerimi sana bırakacağım
Ki, esirgeyen olasın
Ki, soy süresin
Ki, bir zılgıtla yollayasın beni
Ve diyesin ki,
''benden ebedi ayrılan!
beklemeksizin ayrılan!
küllerinden bir deniz oluşturacağım
mavisi umut veren, dalgası korku veren
mavisi umut olan, dalgası korku olan
mavisi umut, dalgası korku...''
Söyle bunu
Durmaksızın söyle
Belki duyacaklar seni
Koynuna girdiğim yalancı cinler
Ve belki bir yağmur olup yağacak
Rüzgarın hükümran olduğu pagan ruhum
Ama belki de
Belki de sadece, umudum şehla...