Hafızamda pişmanlığa yerim yok.
Eledikçe eliyorum ve denedikçe deniyorum.Bir gün olsun durmuyorum,daha doğrusu durasım gelmiyor.
Gözlerim hiç yas tutmadı ama içim hep kin ve nefret tuttu.
Bu da beni yukarıya çıkaran şeydi zannımca.Her derinliğe inişimde kulaklarım sağır ve gözlerim kör gibi bodoslama giriyorum.Yol olmasa bile yumruklarımı sıkarak açıyorum yolları.
Bunu yapmanın nasıl bir anlam kazandırdığını anlatamam.Ancak yaşattığı tarif gökyüzüne umutla bakan çocuğun gözleri gibi.