Daha önce aramın iyi olduğu bi' tanıdığım vardı.
Bi' gün kendisi benden basit bi' şey rica etti ve yaptım.
Bu durumdan sonra öyle garip bi' u dönüşü yaptı ki...
Kafasından geçenleri saklamaya çalıştı ama gördüm.
Aslında zihniyetini kavramış oldum, ben sevindim.
Onun pek memnun olduğunu zannetmiyorum ama.
Yargısız infaz midemi bulandırıyor bu yüzden.
Bunu fark ettiğim an asla muhatabıma
karşı açıklama yapma gereği duymam.
Böyle düşünmek mutlu mu ediyor?
Böyle düşünmeye devam et o hâlde.
Sanrılarınızın bekçisi değilim.