Üzerine düşeni yapıp göçüp gitmek mi bu hayatın amacı? Böyle düşünüp bu şekilde hissetmekten yıldım. Tam kendini toparlarken bir çelme daha takılıyor ayağına, sendeleye sendeleye, düşe kalka, dikenli tellerle çevrelenmiş gibi ne durabiliyorsun ne gidebiliyorsun.

Bu belirsizlik, bu sıkışmışlık duygusu o kadar yıpratıcı ki. Her şey güzel olacak mı bir gün, hiçbir şey eskisi gibi anlamlı gelmiyorken?