Viran olmuş bir şehir belli ki içim, öyle ki içindeki her ışık teker teker terketmiş, karanlığa teslim etmiş bütün umutlarını..

Susmuş içimdeki çocuk, ne haykırışları kalmış dudaklarında ne de tebessümü, gece gibi giymiş üzerine siyah kefeni...

Nasır tutmuş hecelerim, başıbozuk imla hatalarım bile silinmez olmuş ve kabuslar kalmış elimde sadece...

Mürekkebe bulanıyorken ellerim bir kez daha öldürülmeye mahkum bırakılmış harflerim..

Hafızamda kalan bir kaç kırıntılardan oluşan anıların suretleri gömülmüş suskunluğun bekçiliğini kabul görüldüğü mezarlığıma..

Şimdi elimde kâğıt..
İçimde susmaya adanmış yarımlıklar..
Siyah bir karalama..
Ve üç nokta..

..Sara...