Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.

Bazen enkazlar arasında sadece bedenimiz kalmaz, ruhumuz ve de kalbimizin en karanlık yerlerinde sakladığımız anılar da kalır..

Yolunu kaybeden insanın, eriyen mumun, süzülen gözyaşının herşeyin bir hikâyesi vardır ve her hikayenin ardında izi kalmış anıları olur...

Kimi o anılardan oluşturur enkazını, kimi sadece yolunu kaybederek hapsolur..

Kanatları uçmaktan yorulmuş bir kuş gibidir insanın yüreği özgürce uçarken eğer ki tutulmuşsa hızla düşmesi de an meselesidir...

Tam bu satırlarda Atilla İlhan’ın dediği yerdeyim,

Kirpi gibisin çocuk,
Her tarafın diken
Kim elini uzatsa delik deşik
Üstelik sen de kan içindesin.


Dikenimiz hem kendimize hem etrafımıza batar o enkaz altındayken..

Çünkü kuytu köşede kalan anılardan daha kötüsü de o enkaz altındayken hissetmemek istemediğimiz gerçekliğimizdir...

İyi olan şeyler geride kaldıkça hafızamızda onları bulmakta zorlanırız..

Binlerce harf içinden boğazımızı yırtarak çıkmak isteyen kelimeleri bir araya getiremeyiz..

Eskitiriz bu yüzden herşeyi ve anlamını yitiririz çoğu şeylerin..

Belki bu yüzden uykumuzu terk ederiz içimizdeki sorular icin ya da sevgiyi düşünmek adına?

En son sevgiyi ne zaman hissettiğimizi yada hangi gecede yüreğimizin hangi köşesinede okuduğumuzu düşünürüz..?

Ama son hızla giden raydan çıkmış bir tren gibidir gerceklik enkaz altındayken elimizde sakladığımız bazı fotoğraf karelerinde gömülü kalmıştır...

O yüzden herseyin bir hikayesi vardır ve o hikayeleri yaşadığımız diğer bir şehir...

...Sara..